şükela:  tümü | bugün
  • ara ara bakarak aradigim hislerdir. guzel bir kadin sevdim bu sehirde mesela.
  • üzüntü.
  • karisiktir.

    eski gunleri hatirlayinca ozlem mesela.
    is guc adi altinda hayatimdan caldiklarini dusununce icerleme.
    trafigini dusununce sabirsizlik, ic sikintisi.
    santiye sahasi hallerini dusundukce boguntu.
    denizin kokusunu hatirlayinca burukluk.

    hic iyi bir sey hissettirmiyormus ya yahu! basliga bak, pazartesi pazartesi insanin zaten cizik olan asabini bozuyor.
  • kaos.
  • ne işim var burada ilk uçakla ankarama dönmeliyim.
  • "bu kadar insan nasıl geçiniyor?" ve "bu kaynaklar bize nasıl yetiyor?" diye düşünürüm en çok.
  • acıma, sadece acıma. kimi şehirlerin bir ruhu yoktur daha girerken içini bir sıkıntı basar
    ( kayseri, ankara) gibi, kimi şehirlerin ruhu vardır
    ( diyarbakır, izmir) gibi. şehre girerken heyecan duyarsın.
    istanbul da ise acıma hissederim. bu dünya güzeli şehri 20- 30 yılda nasıl bu kadar ruhsuzlaştırdık diye. ruhu kalmadı bu şehrin...

    edit: anlam bozukluğu
  • katledilen bir tarih.
  • bu kadar saldiriya, talana ragmen hala gururla ayakta duruyorsun , her yanindan kan siziyor, sendelemiyorsun bile.
    ayagi kalk ve tükür kanli dislerini.
    celladini öldur!
  • nereden bakıldığına göre değişebilecek hislerdir. mesela istiklal caddesinin yüksek bir yerine çıkıp bakarsanız; kafası bandajlı, arap zombiler tarafından kuşatılmış bir şehir görürsünüz ve kendinizi, lcw poşetine sıkıştırılmış ucuz bir tişört gibi hissedersiniz.