şükela:  tümü | bugün
10097 entry daha
  • parlak zırhında tek bir kılıç izi bile olmayan achilles gibi değilim. dizlerimin üzerine çöktüğüm, toprağı öptüğüm, yanaklarımın çamura bulandığı o kadar çoktur ki, saymayı aklımdan bile geçirmem.

    kendi savaşımı sürdürürken achilles gibi, hercules gibi veya bir başka yunan efsanesi gibi kusursuzlaşmış hamlelerle hasımlarımı bir bir yere indiriyor da değilim. bilakis, sıradan ve öngörülebilir bir askerim; savaş meydanında öylece ölüp gitmesi umulanlardan...

    tek bir şey var, iyi bir mücadelenin ardından pes etmeyi ve usulca ölmeyi bilmiyor varlığım. tüm bu vasatiliğimin yanında karşımdakini sinirden çıldırtabilecek bir direnç taşıyorum. ölmekten veya dayanamayıp beyaz bayrak sallamaktansa dayak yemeye devam etmeyi tercih ediyorum her defasında. düşmemeyi belki hiç beceremedim ama her defasında ayağa kalkma konusunda herkesten iyiyim.

    bu bakımdan -güzel kaybeden- hector'dan da hem çok farklı, hem de daha iyi bir savaşçıyım. hasmım beni bir güzel benzetebilir, zayıf bedenimi kanlar içinde bırakabilir, öldürücü sandığı her darbesinden sonra yanımda savaş naraları atabilir... ta ki ben bir şekilde onun tendonundaki zayıflığı fark edene dek. her yeni achilles'le karşılaştığımda film aynı şekilde son bulur. çünkü kusursuz görünen tablolardan etkilenmem. kendimi kimseden iyi görmediğim gibi bir başkasını da benden üstün sayma aptallığına düşmem.

    her yönüyle gerçek bir alfa veya kendi ufak çöplüğünde alfa taklidi yapan bir beta olmaya hiç niyeti olmayan, sıranın dışında kalmayı tercih eden, bir tür sistem hatasıyım ben. alfabenin en son harfiyim. kararlı değil, yorgun ve yalpalayan ama durmak bilmeyen adımlarla yürüyen bir hiçim.

    ikimizden biri pes edecekse o ben değilim.
  • öyle sözcükler vardır ki, diğerlerinin arasına gizlenmiş, taşa benzerler... onlara öyle özel bir aşinalığınız da yoktur, oysa bir anda sahip olduğunuz hayatı, hem de tümünü birden, allak bullak ederler, hem zayıf yönlerini, hem de güçlü yönlerini...

    louis ferdinand celine-gecenin sonuna yolculuk
  • "tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak. tam böyleydi durum. insanların gözünde giderek yükselirken, aynı anda hayat da benden o kadar eksiliyor, ayaklarımın altından çekilip gidiyordu."

    ivan ilyiç'in ölümü, lev tolstoy
  • insanin aklında bir tane olsun güzel bir anısı varsa bu onu kurtarmaya yetecektir.

    -dostoyevski, dünyayı güzellik kurtaracak
  • ağlamayı seven kadınların uğrak başlığı. popüler kitaplardan gördüklerini buraya taşırlar ve badilerinin favlamalarıyla diğer saçmalıklardan haberdar olurlar. bir düşün ki o bunu okuyor ya da ekşi itiraf'a benzer burası da. ilginç bir alan.
500 entry daha