şükela:  tümü | bugün
  • sahip olmadığınız özgürlüktür.

    çıkın da bir "ben kadınları sevmiyorum," deyin bakalım, başınıza neler gelecek.

    linç mi edilmezsiniz, işinizden mi atılmazsınız, mahalleden mi kovulmazsınız, toplumda yalnız mı bırakılmazsınız.

    kadınlar, kendilerini sevmenin zorunlu olduğu bilgisini, anneler vasıtasıyla bütün toplumun bilinç altına küçük yaştan itibaren işlerler.

    sonra büyüdüğünüz zaman da nedenini bilmeden, anlamadan, amaçsızca kadınların sevilmesi gerektiğini sayıklayıp durursunuz.

    kadınların sürekli "bize şunu zorla yaptıramazsınız, bunu zorla yaptıramazsınız," diye sayıklarken, kendilerini zorla sevdirmeleri size iki yüzlülük olarak görünmüyor mu?

    bir arkadaşınızla iki satır muhabbet ederken, "kadınları sevmiyorum," deseniz, karşıdan hemen müdahale gelir... "insanları sevmiyoruz desek daha doğru..."

    dikkat ederseniz, o cümledeki "kadın" vurgusunun hemen değiştirilmesi ve kadın kelimesinin sevmiyorum kelimesi ile yan yana kullanılmaması gerekiyor.

    -kadınları sevmiyorum hacı.
    -insanları sevmiyorum diyelim ya. kadınlar bizim analarımız.

    sevmemek hafif kalıyor, kadınlardan tiksiniyorum.