şükela:  tümü | bugün
  • kendini kalabalık bir sokakta sokağın sahibi gibi hissetmek ya da burada şimdi benim ne işim olabilir ki demek.
  • çevresinde "n" tane insan olmasına rağmen ve onlarla istediği zaman dışarı çıkıp vakit geçirme imkanı olmasına rağmen yine de kendini yalnız hisseden insanın düştüğü durum.
  • şizofren kişinin yalnızlığıdır.
  • bir mine ömer şiiri.

    mavi çigliklar emziren gökkusagi sehri!
    kapinda diz çökmüs kitalar seninle ayni yasta.

    adalar vapuru sis indirir aramiza
    firuze iklimler haykirir haliç.

    kirpiklerinin turkuaz örgüsü
    gelinfeneri, yakacik.

    burusur ayak izlerimiz, kalabalik yalnizlik döker,
    sirkeci garina.

    ümraniye’de bir çocuk
    lâleler nakisliyor zamana.
    üsküdar'da , çay bahçesinde yudumlanir
    çocuklugumuzun uçurtmalari...

    sirtimda inisli çikisli yokuslar.
    unuttugum asi ruhumu topluyor narçiçekleri kalamis’ta
    bogazin iki yakasi, ellerim !
    oksarim yüzünü
    sairlerin sefer tasi, bab- i ali yokusunda...

    omuzlari yasli, duygulari tomurcuk istanbul !
    karartma günlerinde ebrular...
    varoslarda yoksul sevda kirigi yasam.
    yamali geziyor ceviz agaçlarim.

    kisa etekli sarkilar moda!

    istanbul!

    eski zamanlar aski sesin,

    bakisin,
    ne kadar da bu zaman...

    istanbul !

    avuçlarim sultanahmet
    kalemim topkapi...

    dolmabahçe’de iki damla yas.
    iki damla telas unuttuk...

    öp bizi, unutkan suçlarimizdan
  • işyerleri...
  • "...dünyanın en kalabalık yalnızıyım, mısralarımı çare bilenler bilsinler"

    (bkz: gizli bir el yapimi icin cok sesli sevi)
  • böyle bir, ne bileyim, yılmaz erdoğan, bir kürşat başar, olmadı tuna kiremitçi, abartıyorum ahmet altan'variymiş gibi gelen tamlama.
    kalabalık yalnızlık mı olur lan?
    ...dersen görürsün;
    tam da ortasında kalınca...
    maymunun kırmızı siki gibi.
  • terkedilmisler ordusunun yalnizligi. ben, sen, o, biz, siz, onlar...
  • yalnız kalabalıkların yapıtaşıdır.
    üfleyince geçmez. öpünce acır. susunca çınlar.
    dersaadette herhangi bir hanede bir balkon demirine yaslanıp da bi kulak verin.
    nasıl da çığlık çığlığa değil mi?
  • kimi zaman insanların, kimi zaman ise bulutların yaşadığı an, durum ve çaresizlik...

    lisedeyken yazdığım bir kompozisyonu hatırlatıyor:

    "...biz bulutlar aslında kalabalık yalnızlığı yaşayanlarız; ne zaman başka bir bulut görsek, yanına gidip sarıldığımızda bir tek olur ve yine yalnız kalırız..."

    belki insanoğlunun derdi de budur. tek tipleşen, tek seslileşen ve tekilleşen bir insan yanında binlerce kişi olsa bile aralarında bir fark olmadığından kimseyi görmüyor; yalnız kalabalığın bir parçası olarak yaşamaya devam ediyor...

    ...