şükela:  tümü | bugün
  • kavganın büyüklüğüne oranla kaşınma isteğinin davranışa dökülmesidir.eğer yapışık ikiz modunda,kafanın gözün ayırt edilmediği bir kavgaya barış gücü olmak isteniyorsa bunun meali "sevabına bana da 1-2 denkleştiriverin"dir.ama yok arkadaşlar havlayan köpek* olarak takılıyorlarsa kofi annan olmanın pek bir zararı yoktur.(sadece dikkat edin kuzeyli olmasınlar.)
  • ... (bkz: kimvurduya gitmek)
  • çoğu zaman araya giren kişinin,kavga eden kişilerden daha fazla dayak yemesiyle sonuçlanacak derecede riskli bir eylem.kavgayı görür görmez kendini ortaya atan kahramanimız,genelde kavga eden tarafların kendini görmezden gelmesi,tekmelerini ve yumruklarını yine karşı tarafa,arada hiç kimse yokmuşçasına,ulaşacak şekilde savurması sonucu ilk başta epey bir dayak yer.eğer kahramanımız akıllanmaz ve bir süre daha bu konumunu korumakta ısrar edecek olursa,bu sefer aradan çekilmesi için iki taraf da kavgayı bırakıp arabulucumuza girişirler.kahramınımız da ağzı burnu kırılmış bir şekilde de olsa kavgayı bir şekilde bitirmiş olmanın hafifliğiyle hastanenin yolunu tutar.
  • iki kişi kavga ederken üçüncüye izlemek düşer.eğer ayırmaya çalışırsanız kavgadan inanın ki en zararlı siz çıkarsınız çünkü birisiyle kavga ederken size bir kişi vurur ama kavgayı ayırmaya çalıştığınızda yiyeceğiniz tokat,fiske,yumruk gibi metaryeller en az 2 katına çıkar.
  • (bkz: #2874586)
  • (bkz: yalvarmak)
  • az önce apartmanın yakınındaki parkta, iki kişinin, kendilerinden cüssece hayli dezavantajlı birini hırpaladıklarını gördüm. dayak yiyen yerde debelenip hakaretler ederken, diğer ikisi de onu yerde itip kakmaya devam ediyor, çevreden gelen tepkilere de, hırpaladıkları kişinin ettiği hakaretlerden dolayı bunu yaptıklarını söylüyorlardı.

    ben de halk kahramanı olarak araya girdim ve dayak atanları kenara çektim. yerdekini de iki kolundan tutup kaldırıp, sakin olmasını, ailesi olduğunu tahmin ettiğim insanların yanına dönmesini söyledim. elimden kurtulduğu gibi diğer ikisine yönelince bir kez daha araya girip üçünü birden durdurdum; dövmeye çalışanlar hala "ama bize küfrediyo!" diye bağırıyorlardı.

    ben de "ederse etsin küçücük çocuk bu daha, senin abilik yapman lazım" diyince, 8-9 yaşlarındaki çocuklar benden de tırsıp, son kez "kısa boylu küçük zibidi" diye bağırarak işin ucunu bıraktılar, 5-6 yaşlarındaki dayak yiyen de yine bağıra çağıra anne babasının yanına döndü.

    ilk kez kavga eden kişileri ayırıyorum, bence böyle küçükten başlayıp alıştıra alıştıra gitmek iyi fikir oldu.