şükela:  tümü | bugün
  • hayatta kalmaya çalışan erkektir. sonra kadınlar neden daha uzun yaşıyor.
  • türkiye'nin en iyi üniversitesinde okuyan, hiç umulmayacak bir adamın cebinde çakı gördükten sonra s*kseler kavga etmem. o akça pakça oğlan x-ray'den geçerken çakıyı çıkarmak zorunda kaldı da o zaman farkettim.
  • kavgayı başlatan sakın sen olma, ama baktın ortalık kızıştı kavga başlayacak, ilk yumruğu yiyen de sakın sen olma.
  • turkiye'deki cogu akli basinda erkeklerin icinde bulundugu kume. dayak yemek ve dayak atmak olarak ele almamak gerekir, cunku eskisi gibi kavga edildigi zaman sadece yumruk tekme olmuyor. nasil bir millete donduysek illa kavgada bir cesit silah (bicak, tabanca vs.) tasiyan ezik cok babalarin evladi bulunuyor. hatta oyle ezikler ki dayak yiyene kadar cikarmaz, kuskuyu cenesine yiyince darbe almis egolarini ancak karsisindakini bicaklayarak ya da bacagina sikarak onarmaya calisirlar.

    adam oldurmenin sonucunda tutuksuz bir sekilde rahatca dolasabileceginiz bir memleket oldugundan kelli, turkiye'de korkun. yuruyup gecin hatta kosun; erkekligin %99'u kacmaktir diye saka yapardik ama dogrusu da budur.
  • akli başında olan erkektir. küçük yaşlardan beri boks yapıyorum defalarca maça çıktım ülke çapında madalya aldım, sırf antrenmanlarda kafama yediğim yumruğun sayısını bilmem, yumruktan darbeden kavgadan korkacak insan değilim ama ben sokakta kavga etmekten korkarım, burasi türkiye arkadaşlar uyanın. çevreniz kaybedecek hiçbir şeyi olmayan insanlarla dolu. en ufak tartışmalar, trafikteki dalaşmalar ölümle sonuçlanabiliyor, adam yirmi lira için arkadaşını bıçaklıyor, ne baktın kavgasına insanlar birbirinin gözünü oyuyor. herkeste silah, herkeste bıçak var kimden ne çıkacağı bilinmiyor. bu kadar kendini bilmezin olduğu yerde siz siz olun uzak durun, alttan almak, arkanızı dönüp gitmek size bir şey kaybettirmez.
  • dayak yemek korkutmuyorda, artık delikanlı kalmadı o kadar yumruk yumruğa kavga edecek. itin biri cebinden bıçak yada silah çeker diye korkarım korkarsam... bok yoluna gitmek ve arkamda kalanları yakmak istemem...
  • bir gün spor salonuna bakmak için evden çıktım. neyse giderken ufak hasarlı bir kaza olmuş, bir tanesi orta diğeri düşük segment modifiyeli iki araç gördüm. modifiyeli olan araçtan 4 tane çocuk inmiş, bir tanesi böyle çileden çıkmış sağa sola saldırıyor, diğer araca uçan tekme atıyor falan. diğer araçtaki eleman da benim yaşlarımda araçtan inmiş hafif tedirgin polisi falan arıyor. ben de izbandut gibi adamım 1.96 boy, 95 kilo falan. bu çocuklardan araca tekme atan çocuğu tuttum tek kolumun altına aldım götürüyorum. sakin ol dostum falan diyorum bir yandan. neyse çocuk sakinleşmiyor bir türlü neymiş diğer araçtaki eleman küfür mü etmiş ne. kolum arasında çırpınırken abiğğğ bırağğğkk küfür etti banağğğ diye bağırıyor. ama kendisi o küfrün 10 katını diğer elemana ediyor. neyse çocuk kolumun altında bağırıyor diğer arkadaşlarına çıkarın ulan silahı vurun lan pezevengi falan filan.. o bebelerde bile silah var günümüzde.
    yani o çocukların hepsini tek tek zıplatırdım ben. dinlene dinlene döverdim hatta. diğer kazazede eleman da o ergen bebeyi harcardı muhtemelen. ama neymiş her şey kalıp değilmiş. neymiş mertlik kavga etmek değilmiş. neymiş hayatın bir tane ergen bebenin bir kurşununa bakarmış. o yüzden çok çok zorda kalmadıkça kavgadan kaçın. hayatınız bu kadar ucuz işte. o ergen bebeyi tek kolunuzla dövebilirsiniz ama sonunda kalleşçe de öldürülebilirsiniz. ha keza çoğu kişi değinmiş zaten tek yumrukla belki de katil olabilirsiniz. sevdiklerinize birileri zarar vermeye kalkmadıkça sakin kalın.

    yine bir gün bir kız var yanımda. hoş tatlı bir kız. ilk defa birlikte bir şeyler yapacağız. arabada gidiyoruz arkadan hastanın biri kornaya abanıyor. anlamadım bile ne olduğunu öyle standart araba sürüyorum. neyse çektim sağa geçsin beni diye. herif geçti beni bir de arabanın içine dik dik bakıyor böyle. o arabada yalnız olsam muhtemelen sinirlerime hakim olamazdım. sonra dedim ki günümü mahvetmek istemiyorum. orta yaşlarda bir adamdı muhtemelen ağzını burnunu dağıtırdım ya da arabadan indiğimde kalıbımdan korkar alttan almaya başlardı.

    ihtimaller;
    1) ben bu adamın ağzını burnunu dağıtırdım.
    2) gözüm döner adamı hastanelik ederdim. sonra dava falan açardı belki uğraş dur..
    3)adam beni vurabilir sonra da yanımdaki kızı vurabilirdi.
    4)adam beni temiz döverdi ve hastanelik ederdi(düşük bir ihtimal).
    5)adama çok tehlikeli vurur adamı öldürebilirdim.

    neyse değer miydi ? asla.. ne oldu ? ikimizde yolumuza gittik sonra o kızla evde güzel muhabbet edip kahve içtik. korkak mıyım ? asla değilim. eğer adam devam ettirip sağa çek falan yapsa önce düzgün konuşurdum. sonrasında artık iş zorunlu kavgaya gelse kendimi savunmak için allah ne verdiyse girerdim. kavgayı kendimi savunmak zorunda olsam ederim. gram düşünmem ve korkmam.

    kavga bahsettiğim gibi son çare. gerçekten siz ya da sevdikleriniz tehlikedeyse kavga edin. değilse basın yolunuza gidin..
  • korkmak değil, yeri geldiğinde taşı gediğine de oturturuz ama kavga etmek doğru bir çözüm değil bence. hayatımdaki değerlere edilen hakaretler dışında kolay kolay kavga edecek birisi değilim. bu korkudan ziyade akıllılık bence. kimin psikopat olup olmadığını bilemezsiniz. kimse kusura bakmasın ama bok yoluna gitmek istemem.
  • birkaç yıl önce gerçekten kavga etmekten yalnızca karşımdakine fazla zarar vermemek için uzak dururdum.
    ancak şimdi ilerisini düşünüyorum, zarar alsam da versem de daha sonra ansızın yolda yürürken bir düzine adam tarafından hasar almak istemiyorum. keşke adalet sistemi daha güzel çalışsa da korkmaya gerek kalmasa.
  • benimdir. özellikle ön dişlerimin kırılmasından oldum olası korkmuşumdur. zaten 20 yılı aşkın dövüşmüyorumdur, unutmuşumdur da.

hesabın var mı? giriş yap