şükela:  tümü | bugün
  • fırtınanın başladığı andır. insan bir kere bu noktaya geldiği zaman, gözünde hiçbir şeyi göremiyormuş bunu anladım.

    genelde sakin yaşayan bir insanım. kimseye karışmam. kendi halinde bireysel bir yaşamın izini sürerim.

    kahramanmaraş'ta bir parkta oturmuş müzik dinliyordum. yeşilliğin bol olduğu, ağaçların içinde güzel bir yer burası. belediye yakın zamanda parkın etrafına yeni fidanlar dikmişti. henüz küçük olan bu fidanları, parka gelen bir çocuk koparmaya başladı. küçük fidanları sallıyor, zorluyor, yerinden söküyordu.

    çocuğun yanına gittim. yaptığı hareketin yanlış olduğunu ona anlattım. bir daha yapmaması konusunda çocuğu uyardım. işin enteresan tarafı çocuğun annesi gülerek oğlunu izliyordu.

    çocuğu uyarınca kadın geldi bana sataştı. arkasından kadının sanırım akrabaları olan üç kişi geldi. üzerime yürüdüler. aramızda ciddi bir tartışma başladı.

    etrafıma bakındım. kimseler yok. biz bizeyiz. genelde çok belgesel izleyen bir insanım. o sırada aklıma, izlediğim sayısız belgesellerin sahneleri geliyordu.

    " vahşi doğada, hayatta kalmanın öncelikli kuralı her adımı hesaplayarak atmaktır."

    " vahşi doğada, ölüm yarışında ikinci olmak ölümle sonuçlanabilir."

    aklımdan bütün bunlar fırtına gibi geçti. tek seçeneğim vardı. orada hayatta kalmak zorundaydım.

    yumruğumu sıktım 3 adama girdim. epey dayak yedim ama karşımdaki insanları da pert ettim.

    sonra ise parktan kaçtım. şunu farkettim, insan gerçekten zor durumda kalırsa, kendi ağırlığının çok daha fazlası oranında kendini savunabiliyor.

    motivasyon ise gerçekten çok önemliymiş.
  • helal olsun rocky.. o parka senin heykelini dikmek lazım.. güllü seni.