şükela:  tümü | bugün
  • çocuğun bir daha, belki de bu sefer bilinçli olarak kaybolmasına sebep olabilir.
  • şok geçiren birisine tokat atılması durumunun tam tersi. asıl şoku ve paniği yaşayan kişi olarak, bulanın yemesi gerekir o dayağı. ancak malûm, çocuk atamıyor malesef şöyle bir osmanlı tokadı kendisini kaybedene...
  • haklı bir davranıştır. sonuçta yıllarca beslediğiniz, büyüttüğünüz, canınızın bir parçası ortadan kaybolmuştur ve siz çok endişelenmişinizdir. haliyle bir daha yapmaması için sille tokat olmasada azıcık dokanmak gerekir.
  • sevginin attırdığı tokattır. *
  • hayatımda yaşadığım en stresli dakikalara beni sürükleyen korkunun ta kendisidir bu. kaç yaşındayım hatırlamıyorum ama küçüğüm baya, evden biraz fazla uzaklaşmışım, zamanın da nasıl geçtiğini anlamamışım. o an düşünüyorum ki annemler beni arıyor, ve eve gidersem çok pis dayak var. sonra daha da uzaklaşıyorum evden, sanıyorum ki dayaktan da uzaklaşıyorum, bilmiyorum ki evden uzaklaşmak için attığım her adım kafada patlayan başka bir tokata eşdeğer. gittikçe gidiyorum, endişem de artıyor doğru orantılı olarak. ama endişelendikçe daha hızlı yürüyorum. sonra bakıyorum yol bitmiş, çıkmaz bir yola girmişim. benzetme yapmıyorum, bildiğin çıkmaz yol. sonuna kadar gidip, duvarın dibine çömeliyorum, başlıyorum ağlamaya. çevreden tanıdık yüzler geçiyor, soramıyorum beni eve götürün kayboldum diye. ağlıyorum. artık eve de dönemem, kayboldum, ağlıyorum. sonra yolun ucundan baba görünüyor. meğersem o stresle çok uzağa gittiğim sandığım yol bizim iki sokak arkasıymış, dayaktan o kadar da uzaklaşamamışım. yolda gören ahalide ispiyonlamış babaya, senin oğlan şurda diye, geldi buldu eliyle koymuş gibi. eve giderken kolumdan tuttu, vurmadı ama acıdı.
  • kaybolan çocuktaki bulununca başına geleceklere duyduğu korkuyla ya beni bulunca tokatlarlarsa korkusu birbirine girer, çocuk ne yapacağını bilemez. bir vatandaşın yavrum sana noldu, annen nerde gibi sorularına hebe hübü hühüüüüüüüüüüüüü diye cevaplar verir, yardım görmesi gecikir.
  • ebeveynin, kendi hatasini zaten fazlasiyla korkmus, ne yapacagini sasirmis, zavalli cocuga odetme cabasidir.
  • sevip sevgisini belli edemeyen ebeveyn yapabilir bunu ya da ''öff bu çocuk nerede?? kaybolursa bir de başıma ne işler açılır bıktım bundan'' diyen ebeveyn yapar. çocuk zaten kaybolduğundan korkmuş durumda, kötü bir psikoloji içerisinde, acaba ebeveyn, çok seviyordum meraklandım da ondan dövdüm, demek yerine çocuğa, ''yavrum evladım, haber vermedin bana nereye gittiğini, yok oldun. sana bir şey oldu diye ödüm koptu, bir daha yapma. beni merakta bırakma.'' dese çocuk anlamayacak mı annesinin babasının onu sevip onun için meraklandığını... valla bence anlar.