şükela:  tümü | bugün
  • nostaljik ve duygulu bir eylemdir. bazen yazar kişi kendi nickine açılmış olan sözlük başlığına kısa süreli ziyaretler yapar kendi adına yazılmış yeni tanım veya örnek var mı diye kontrol etmek için.

    neden bazen kişi kendini baştan sona okur. ilk yazar olduğu günleri hatırlar, kendi başlığına girilen ilk entry'i gördüğü zamanları anar. ilk yapılan mesajlaşmalar, ilk gidilen zirveler, güzel doldurulan ukteler bunların hepsinin izlerini görür yazar kişi kendi başlığında. bir iç geçirir sonra, sözlük aracılığıyla tanıştığı bütün yeni insanları bir bir hatırlar, merak eder fiziksel engeller yüzünden göremediklerini, 'ne yapıyorlardır şimdi acaba'lar, 'tekrar görüşebilecek miyiz bakalım'lar dolaşır kafasında. sözlükte bıraktığı izleri ve sözlüğün üzerinde bıraktığı izleri farkeder, sonra efkarlanır ve bir kadeh daha doldurur...

    (bkz: aradım mamafih bulamadım)
  • her okunduğunda: - ulan ben bunu nasıl da yazmı$ım. - vay be nelerde bilirmi$im. vb.vb. türünden cümleler kurmamıza yol açan yakın dönem nostaljisi.
  • kisinin kendi basliginin icindeki yikama bilgisini, nerede uretildigini falan okumasidir. cunku sozlukte herkes bilir ki:

    (bkz: baslik kafaya giyilir)
  • ifşa olurum, anlarlar diye ismime açılan başlığa entry girmekten çekiniyorum. pofffff.