şükela:  tümü | bugün
  • acaba bu dünya benim için fazla mı dedirten hödö. bir insan neden sarhoşken bile içini dökemez ki.. niye ya, neden!?
  • (bkz: tyler durden)
  • https://www.youtube.com/watch?v=ozlua8jur18

    mirror on the wall, here we are again
    through my rise and fall
    you've been my only friend
    you told me that they can understand the man ı am
    so why are we here talkin' to each other again
  • çaresizliklerin en büyüğü olmaya adaydır.

    zamanla arkadaşların gider, kimiyle aran açılır, kimi şehir değiştirir, kimi de zaten aslında hiç olmamıştır.
    sevgilin, eşin vardır. o da gider. elbet bir gün gider.
    ailenden uzaksındır, bazen yakın olsan da uzaksındır. bazense kaybedersin.

    işte o zaman yalnız kalırsın. gerçekten yalnız kalırsın.

    vardır konuştuğun insanlar belki, iş/okul arkadaşların veya bulunduğun sosyal çevrede iletişime geçmek zorunda oldukların.. ama o kadar. gerektiği kadar konuşulur. halin hatrın bile formaliteden sorulur en fazla. bu bile onlar için çok fazla sen içine sığdıramazken hiçbir şeyi.

    kimseyle çıkıp bişey içemezsin. sohbet edemezsin. kendine dönersin bu sefer. içinde çözmeye çalışırsın herşeyi. çözemezsin.

    insan en çok kendinden sıkılır. hapsolduğu bedenden, kafatasına sıkışan sözcüklerden sıkılır.

    kitaplar okumaya başlarsın, hiç okumadığın kadar okursun.
    okula/işe odaklanmak istersin. bir hevesle başladığın herşey yarıda kalır anlamsızca.
    gençken bıraktığın bir enstrüman vardır belki, hüzünlü şarkılar çalar, söylersin.
    diziler, filmler bitirirsin. belki hiçbirini anlamadan..
    uyku düzenin bozulur. sabahları zor kalkarsın. lanet edersin sabahlara. çünkü yine kendinle baş başasındır. hiç kimse dinlemez artık o kafanın içindekileri. söylenip durursun kendi kendine.

    arkadaş da edinemezsin bazen. olmaz yani. yaşlandıkça zorlaşıyor bu arkadaş olma işleri.

    kalırsın bir başına. sevgisiz, kuru, bir başına sohbetlerine kalırsın kendinle. zaten en çok da kendini yargılarsın bu sohbetlerde.

    sonra saat 04.30'u gösterir. yavaş yavaş uyursun 7'de tekrar bunları yaşamak için. zordur kendine hapsolmak. konuşacak kimsenin kalmaması. bir başınalık.
  • insanı yazmaya iten koşullardan yalnızca biridir.
  • yazmaya mecbur bıraktırır.
    ama uzun vakittir yazmıyorsan, kuramadığın her cümlede, devamını ilikleyemediğin her cümle sonunda kendinle yüzleştirir.
    insanın kendine attığı tokattır anlatmaya alternatif olarak bulduğu yazmak eylemi.
  • asla bitmez bu. sadece azaldığını zannedersiniz. bir ömür böyle gider sanırım...
  • çoğu zaman dahilinde geçerli olandır ki herşeyi paylaşmak her daim namümkündür.
  • ailemden uzak oldugum sure boyu mahpus oldugum durum. gercekten cok zor, katlanamiyor insan bazen.