şükela:  tümü | bugün
  • az evvel yaptığım eylem.

    öyle aynada suratınızı incelerken, birden sanki aynadaki kişi siz değilmişsiniz gibi gelir. korkmazsınız da, ne bileyim böyle garip bir duygudur. eminim bir çok kimseye de oluyordur. değil mi lan? oluyordur değil mi?

    (bkz: nasıl delirdim)
  • ekşi itirafa yazacaktim. belki kendine yabancilaşmak diye bir başlık vardır diye aradım, bu başlığı gördüm, tüylerim diken diken oldu ve delirmediğime şükrettim. biraz önce başıma gelen durumu hemen not defterine kaydetmiştim. yapıştırıyorum aşağıya.

    aynaya bakarken kendine yabancilaşma. sanki kendini başka birinin gözünden izliyormuş gibi hissetme. ama izleyen kişi ben değilim kim olduğunu bilmiyorum, aynadaki de ben değilim kesinlikle. aynaya baktigim yaklaşık 30 saniye boyunca (güya) kendime başka birinin gözünden baktim. aynadaki insan bana dünyadaki en yabancı insan gibi geldi. yüzünde hiçbir tanıdıklik emaresine rastlamadım. aynaya baktıkça, aynadaki kişinin gözlerinin içine baktıkça durum daha da şiddetlendi ve aynadakiyle olan bağım tamamen koptu. gözlerimin icine içine baktıkça aynadaki kişiyle beraber " ben" olarak nitelendirdiğim kişiyle olan ilişkim de kesildi. ne aynadaki ne de aynayı izleyen ben olmadım bir süre. tamamen kimliksiz geçirdim ikisiyle de ilişkim tamamen koptu. 5-10 saniye sonra aynayı izleyen ben olabildim ama ne kadar uğraştiysam da aynadaki insan olamadim o hâlde aynanin başından ayrıldım. bunu kısaca kendine yabancılaşma olarak nitelendirdim ama o an hissettiklerim, evrendeki yerim, kim olduğum, neden burada olduğum vsvs bunlarla ilgili yazabilseydim cilt cilt roman çıkardı.

    edit: bu olayla ilgili psikologlar, psikiyatristler, norologlar bilgi sahibi olan herkes yeşilimi yakarsa çok memnun olurum.