şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: kendini aramak)

    herkesten duyarız bu kendini bulamama mevzusunu. " hata nerede ve kimde? neden hayatım yolunda gitmiyor? yaptıklarım keyif vermiyor, ne olacak benim bu halim..." minvalinde içsel hesaplaşmalara götürür. aradığın kişi sensindir ama sana ulaşılmasından daha kolaydır onlara ulaşmak. hep kendin haricinde dönüp duran yanlışları düzeltirken bulursun kendini. kendinden her kopuşta başkalarının hayatına müdahil olmuş bulursun kendini.

    köpeğin kuyruğunu yakalamaya çalışması gibidir. "ben kendimi sende buldum" diye kahramanca çıkışların da olur, olmuştur. kendini bir başkasında bulmak ha? hımmm çok uğraşmak gerekir...

    canım birşeyler yemek istiyor deyip her dolabı açışında oflayıp vazgeçmek gibidir. garsonun "ne arzu edersiniz?" sorusuna düşünceli bakışlar atıp biraz müsaade istemek gibidir. kendi zevklerimiz için müsaade isteriz bazen ve o yolda kaybolmuş hissine kapılırız. arayışlardan yorulan bünye serap görmeye başlar. ardından bir hayale tutunup kendini buldum sanırsın.

    kedi amını görmüş yaram var sanmış gibi bir his. mevzu bahis am kısmını bulup yalamak mı? yarayı bulup kapatmak mı?

    böyle hissedenlere ve arayışları olanlara hörmetlerimle,