şükela:  tümü | bugün
263 entry daha
  • cocukken okudugum kitaplardan mi, odamin denizi gormesinden oturu yuk gemilerine bakip hayal kurmaktan mi bilmiyorum ama, baska ulkeleri, farkli insanlari ve o insanlarin arasinda bulunmanin nasil bir sey oldugunu hep merak ederdim. daha okula bile gitmezken karar vermistim. gokyuzunde suzulen o ucaklardan birine binip benimle ayni dili konusmayan insanlarin ulkelerine gidecektim.

    kendimi bildim bileli kendimi hep giderken hayal ediyordum; cunku ne ait hissediyordum ne de huzurlu. huzursuz olusum ait hissetmememin bir sonucu muydu diye dusunuyor, ancak yaniti bulamiyor, durumu cozemiyordum. cok sevdigim insanlar, benimsedigim cesitli gorusler, bulundugum icin mutluluk duydugum yerler vardi ki hala var; ama gitmeyi istiyordum hep. bu yetmezmis gibi eksik, tamamlanmamis hissediyordum. bir seylerim yarimdi sanki. eksik olanin ne oldugunu bilmiyordum; ama ariyordum. yeterince ararsam bulacagima inaniyordum. bulacaktim; bulmaliydim. dunya uzerinde ait hissedebilecegim, “evet, burasi” diyebilecegim bir yer, “evet, bu” diyebilecegim parcalarim olmaliydi.

    ben hep dusundum ki bir gun bu gitme istegi bitecek, icimdeki firtinalar dinecek, arayislar son bulacak, ait oldugum yeri, eksik parcalarimi bulacagim ve ben sonunda bir yerde kalmayi isteyecegim. boyle olacagina inaniyordum.

    gittim, aradim. yasadim, gordum. denedim, ogrendim. uzun zaman oldu.

    birkac gun once ilk kez gittigim bir ulkede gunlerce tek basima zaman gecirdim. birkac gun once, ilk degildi. uzun zamandir, buyudugum yerlerden ve buyurken birlikte oldugum herkesten uzagim zaten ama, birkac gun once, butunuyle kendimle birlikteydim. ne internetim vardi, ne de kulaklarimda muzigim. bir basima, sehri dinleyerek, bazen yerel halkla bazen de kendimle sohbet ederek gecirdim gunlerimi. mutlu ve dingin hissediyordum. birini aramadim. kendi kendime eglendim. gorduklerimi kendime anlattim. kendime yetmeyi, kendimle kalmayi ogrenmis oldugumu gordum. sehir oylesine guzeldi ki “ne kadar guzel bir sehir, burada yasayalim mi?” diye sordum kendime birdenbire. “olur” dedi bana, “burasi da olur, bir baska sehir de.” biraz sasirarak “bir baska sehir de olur mu?” diye sordum ustune basa basa. “evet, olur. herhangi bir yer olur aslinda. ne dersin?” diye sordu. “hmm, gelismis olduktan ve duzgun bir is bulduktan sonra her yer olur, haklisin.” dedim gulumseyerek.

    balkonlarindan cicekler sarkan eski binalarin onunden gecerken dusuncelere daldim. ben fark ettim ki, dunya uzerinde ait oldugum herhangi bir yer yok. herhangi bir yerde yasayabilirim. refah duzeyinin yuksek olmasi fena olmaz elbette. artik “bilgi” disinda bir sey de aramiyorum. gerci kendimi hala ariyorum ama, bunun bitecegini sanmiyorum. kendimle kavgamin son bulmus oldugunu goruyorum. bu onemli. kendimi sevmeyi ogrendigim noktada dinginlige eristim sanirim. kendimle butunlesmis hissediyorum sonunda. ara sira, ozellikle de yogun stress altindayken varolussal krizlerim tutmuyor degil ama, beni varolussal krizler bile olduremiyorsa ancak dogal yollarla yok olurum bence.

    anladim ki, gitme istedigim ilerleme istegimden kaynaklaniyormus. yerimde sayma, gelismeyi durdurma dusuncesi bana korkunc geliyor. yerlesirsem deneyimlerim kisitli olur, ufkum genisleyemez, yeterince ogrenemem, bilgiye erisemem ya da eristigim bilgiyi tam kavrayamam ve duzgun isleyemem diye oylesine dehsete kapiliyorum ki hep gitmek ve gormek istiyorum. bilmek ve anlamak, uzerine dusunmek istiyorum; cunku merak ediyorum. zaten kisitli bir sureligine bulundugum su dunyada zamanimi en iyi bicimde gecirmek istiyorum. her seyi ayni anda yapma istegim ve girisimim, bir suru konuyu ayni anda ogrenmeye calismam hep bundanmis. hatta kosmayi bile gittigim icin, giderken bir suru mekan ve insan gordugum ve yenilerini gorecegimi bildigim icin sevdigimi dusunuyorum; cunku yol almayi seviyorum ben. ayni mekanda, oldugum yerde kalmaktan hoslanmiyorum. en azindan cok uzun sure kalmayi sevmiyorum.

    dunya uzerinde herhangi bir yere ait oldugumu sanmiyorum. bilim disinda hicbir seye ait hissetmiyorum.

    giderken de bu sarki kulaklarimda.