şükela:  tümü | bugün
  • böyle garip bir şey.

    sağda solda görüyorsun birbiri için ölen aşıklar, sevgililer falan var. kız çok seviyor oğlan çok seviyor. beni sevebilme ihtimali olan biri olunca "yok" ama. sanki kimse beni çok fazla sevemez. ben sevebilirim ama biri bana çok aşık olamaz. çirkin değilsindir, iyi bir insansındır belki ama yine de "bende ne bulmuş olabilir ki?" ya da "beni neden çok sevebilir ki?" soruları dolanıyor.

    şimdi biri tarafından sevilme ihtimalim var gibi sanki.. biraz da olsa... ama yok aklıma yatmıyor arkadaş. biri tarafından çok sevilemem, biri bana aşık olamaz... sanki!

    edit: anne babadan sevgi eksikliği görenlerde olur vs. diyen çok var. belirtmek isterim ki ailemden asla sevgi eksikliği görmedim, sevgilerini bana her zaman hissettirdiler. benim burada sevilmekten kastettiğim "aşk". bu şekilde çok sevilemezmişim gibi hissediyorum.
  • % 98 baba ve/veya anne tarafından yeterince sevilmemiş olmanın sonucu.
  • daha önce hiç sevilmemenizden kaynaklanır. daha doğrusu sevdiğiniz insandan karşılık görememenizden kaynaklanır. çünkü herkes, sevdiği insan tarafından sevilmek ister. "o" sizi sevmediyse tüm dünya size aşık olsa da görmezsiniz. *

    dünyada insanlar böyle korkular yaşıyor. inanın çok acı.
  • evde kalınan bir cuma akşamının bünyede yarattığı hissiyat adeta.
  • depresyon eşiğidir. insaniz sonuçta tabiatımız bencil, sevmekten ziyade sevildiğimizi hissetmeye daha çok ihtiyaç duyarız
  • tarafımdan gerçekleştirilen eylem ve vice versa. tahammül eşiğim gerçekten çok düşük. çevremdeki insanlara bakıp sürekli kusurlarını araştırıyorum adeta. hayatımda bir kere tam manasıyla "endorse" ettiğim biri olmadı. haliyle çok çok sevemiyorum kimseyi. gerçek bir ekşici piçim.
  • nasıl yazarım biliyomusun. sanki tükenmeyecekmiş gibi gelir kelimeler sana. tüm söylediklerim birbirine karışır, öyle manalar çıkar ki ortaya, boş konuşuyorum sanırsın. insanoğlu işte, boş verir ve boş kalır.
    anlatan mı? siz dinlemeyin onu, kalem ne yazıyor ona bakın. nasıl olsa okuma alışkanlığımız yok ya hani, gören yok gözüken yok;-) uzatmayalım patlamasın şişmiş kafalarımız, sağlıcakla kalın.
  • kimse kimseyi kendinden daha fazla sevmez.

    çok sevdiğimiz, belki aşık olduğumuzu sandığımız insanlar ruhsal aynalarımızın başkalarındaki yansımalarıdır belki?
    bana göre gerçek aşklar sadece romanlarda yaşanır. gerçek ilişkiler, insanlar elde edildiği zaman bir kenarından bitip tükenmeye başlar.
    zamanla yok olup gider.
    kalan insanın insana ve kendine duyduğu saygıdır.

    bu haleti ruhiyeyle kimse tarafından çok sevilmeyeceğini bilmek gerekir bir yerde.
    ona göre davranmak, insanlarla doğru bağlar kurmak en doğrusudur.
  • doğrudan ana baba ya da bir başkası tarafından sevilmemekle değil öznefretle alakalı durum. kişi kendini ideal kendinden azıcık ötede konumlandırır ve kendini didiklemekten vazgeçerse, her insan evladı gibi kendisinin de birileri tarafından sevilebileceğine eninde sonunda vakıf olacaktır.

    kendinizi sevmek zorunda değilsiniz, ancak kendinizi kabullenmezseniz, başkalarına sevilebilir bir yanınızın olmadığı sinyalini göndereceğiniz için hakikaten sevgi/şefkat görmeniz güçleşecektir.
  • çocuk yapınca geçer