şükela:  tümü | bugün
  • bir anda kendini kaybetti ve kasılmaya başladı. epilepsi hastası olmadığını biliyordum, nöbet uzun sürünce hastaneye götürdük, tetkikler vs meğerse beyninde kocaman bir tümör varmış. biz babasıyla uğraşırken 10 yaşındaki oğlunun sessizce akıttığı gözyaşlarını hayatım boyunca unutmam mümkün değil. bir daha hiçbir şeyin aynı olmayacağını anlayan çocuğun o anı unutması da. belki adamcağızın aylarca geçmeyen yavaş yavaş artan baş ağrısı gibi yakınmaları olsaydı herkes hastalığı daha kolay kabullenecekti.
    yaz mevsimi de her defasında havanın bir günde 15 derece soğumasıyla biteceğine kışa kendini yavaş yavaş teslim etseydi, belki senin için bir kez daha üzülmezdim..