şükela:  tümü | bugün
  • 23 yaşında anladım.
  • 20 yaşında odamdan hiç çıkmadan yaşayınca tarifi imkansız derecede mutlu olduğumu anladığım an.
  • ben 10-12 yaşında falan arkadaşlarımın zevk aldığı aktivitelerden zevk almadığımı anladığımda anlamıştım.
    sınıfın kızları grup hepsi falan oynardı, erkekleri ikiye ayrılır maç yapardı ben ya kendim gibi 2-3 kişi bulur konuşurdum ya da kitap okurdum.

    bence asosyallik, okul-ev / iş-ev monotonundan sıkılıp araya keyif alabileceğin daha mantıklı bir şey sokamama hastalığı gibi bir şey. yani, evet hayat sıkıcı ama başka ne olabilir ki?

    garip bir duygu.
  • yine de asosyal olarak devam etmesi gerektiği kararını verdiği an ile sonuçlanan an. an an an ananı lan.
  • senelerdir cumartesi akşamlarini evde geçirdiğini fark ettigi andir.
  • kisinin asosyal oldugunu anladigi an degil anlardir efenim.
    lisede hic arkadasimin olmadigini farkettigimde anladigim andir.
    universitede 20dk lik cok kisa bi mesafedeki okuluma nerdeyse hic gitmeyip evde film- dizi- kitap uclusunden kopamayinca anladigim andir.
    is hayatinda ise daha bi anlasilan anlardir.
    neyse bir kezban atasozunun de dedigi gibi az insan cok huzur diyor ve kaciyorum*