şükela:  tümü | bugün
  • izmirde yaşıyorum. annemin babamın dili türkçe. fakat her yerde makedon, yugoslav göçmeni olduğumu söylüyorum.

    izmir'in çimlerinde iki seksen yatıp terör örgütü pkk'ya sempati duyuyorum. kemalizme ve atatürk'e sallıyorum.

    en yakın arkadaşım porsuk bıyıklı baran. kan davasından dolayı ailesi zamanında izmir'e göçmüşler. ondan duyduğum kadarıyla kürtler çok acı çekmiş. alsancak çimlerinde baranla alkolün dibine vurup, atatürk'ün ne kadar faşist bir lider olduğundan bahsediyoruz.

    yaşasa bizi bok böceği gibi ezecek, karın tokluğuna tarlalarını sürdürecek seyit rıza, şeyh sait gibi müptezel kürt yobazlarına methiyeler düzüyoruz. onlara che guevara muamelesi yapıyoruz.

    içimdeki anlam veremediğim öfkeyi, ali emmi'nin oturduğu bank'ı kırıp atarak, ayşe ana'nın yürüdüğü kaldırımları söküp sağa sola atarak atacağımı düşünüyorum.

    beni bir gün diyarbakır'a koysalar orada şortlu-dekolteli bir gün gezemem, ayaklarımı götüme vura vura tekrar izmir'e gelirim. gene de êmêd'e bir sempatim vardır.

    hiç bir vasfım yok. feminist, anarşist, aktivist, vegan, lgbt ve bir kaç ist daha ekleyince kendimi önemli biri gibi hissediyorum.

    bunların beni farklı ve marjinal yaptığını düşünüyorum.

    başkanlığa karşıyım ama selo başkanın videolarını izleyince göğüs uçlarım çinko duracell pil etkisinde dikleşiyor.

    türk ulusunun içinde yaşayıp, onların hoşgörüsüne sığınıp, onların canına kasteden terör örgütlerine sempati duyabilecek kadar küstah bir karaktere sahibim.

    topraklar benim için anlamsız bir kara parçasıdır. izmir'in akşamında ossura ossura uyurken, urfa sınır kapısında benim rahat uyumam için nöbet tutan adam kerizdir. bu arada kobânêde düşene dövüşüne bin sêlêm!