şükela:  tümü | bugün
  • ankara lı ıkı kısının cıkardıgı anarco asıkların fanzını. 1.sayı giris yazıları da soyledır.

    nerede başlamıştı hikaye? neydi bu özneleri belli cümleyi sıraya
    dizip yeni cümleler bulma telaşı?sonuna üç noktalı hüzünler,ünlemli
    yaralar ve cevapsız soru işaretleri koyma endişesi,hırçınlığı,özlemi
    nedendi?

    tarihi önemsiz bir istanbul gecesinde tek gerçeği aşk ve
    hayalleri olan;acıya melankoliye,isyana bulanmış iki yüreğin
    çığlıklarını bir yerlere ulaştırma umuduyla başladı kolera...

    belki soyut bir boşalma duygusu,belki bir şeyleri kaydetme
    arzusu,belki hüzün-siyah yalnızlıklara uzanma ve içimizin süre giden
    direnişini büyütmenin savaşı,belki önlenemez bir kalp-kalem
    ilişkisinin kağıda karışmış kara alfabesini toplumun suratına
    çarpmanın şehveti...

    bir şeyleri gerçekten istemek ve kavgaya başlamak dışında bir
    nedeni yok koleranın... zaten nedenlerin mantıksallaştırılıp çıkar
    ilişkilerine göre düzenlendiği günümüzde böyle uzun vadeli bir hedef
    koymanın ve bu anlamsız döngüye karışmanın da nedeni yok!...

    yeterince içimizi bulandıran dünyaya artık korkusuzca kusmaya
    başladık...

    aşkın ırzına geçildiği,ruhların becerildiği,romantizmin
    hastalık,kalp insanlarının aptal görüldüğü anlayışa daha fazla
    susamazdık...

    hastayız;evet.sağlıklı olamayacak kadar kokuşmuş bir
    yerkürede yaşıyoruz.mülteci ve sürgünüz...terk edildik,acı
    çektik,incindik...biz tükenişimizi yazarken ve yazdıklarımızı
    yaşayarak kendimizi yeniden üretirken kalbimize takılı o keskin
    bıçağı hiç çıkarmadık;tek gerçeğimizi unutup kalabalıklara
    karışmadık...

    tükenirken damla damla,bu tükenişi kaleme alıyoruz...

    ankaralı iki anarko-aşık olarak olarak kalbimizi yaymaya,aşkı
    bulaştırmaya başladık,devam edeceğiz...

    tüm kalp insanlarının da tükeniş sıvılarına muhtaç kolera...

    sistemin,çürümüşlüğün,yozlaşmışlığın ve kirlenmişliğin
    karşısına dikildik;isyan karası kelimelerimizi suratına bağırmaktan
    usanmayacağız...

    aşka inandık;kalbimizin o onurlu yalnızlığına sığınıp
    düşlerimizin sınır tanımaz keskin ucuna dayandık...

    kolera...bir kere bulaştık sana...

    yolculuk bitmeyecek,kavgamız sona ermeyecek...

    kolerafanzin@yahoo.com
    www.kolerafanzin.com

    direneceğiz...