şükela:  tümü | bugün
  • yakov petroviç polonski şiiri.

    ezilenlerde dostoyevski'nin satır aralarındaki yorumlarıyla daha da güzelleşen şiir ama ben saf haliyle kopyalıyorum buraya:

    tipi yatıştı, yol aydınlandı.
    gece binlerce donuk gözle bakıyor...
    ansızın ihtiras dolu bir sesin
    çıngırağa uyarak konuştuğunu duyar gibiyim
    göğsüme yaslanıp dinlenmek için
    sevgilim ne zaman, ne zaman gelecek!
    tatlı hayat bu! sabahın ilk güneşi
    penceremin buzlu camında titreşirken
    meşeden masada semaverim kaynıyor,
    sobam çıtırdayarak, köşede renkli perdenin ardındaki
    yatağımı aydınlatıyor.

    birdenbire aynı sesin
    çıngırağa uyarak hazin mırıltısını duyarım:
    ‘eski dostum nerede?’ korkarım,
    geri dönüp de bana sokulup sarılmasın!
    bu hayat da ne ki!.. dar, karanlık odam
    sıkıntı dolu; pencereden rüzgâr giriyor...
    dışarıdaki tek vişne ağacı bile
    donmuş camdan görünmez oldu.
    belki çoktan ölmüştür.
    hayat mı bu! perde soluklaştı;
    odamda hasta dolaşıyor, aileme gidemiyorum.
    ne azarlayanım, ne sevgilim var...
    yalnız kocakarının dırdırı...

    (nihal yalaza taluy çevirisi)