şükela:  tümü | bugün
  • askerlerin üstlerine hitap şekli. bağırarak ve komtanım şeklinde olanı daha doğrudur.
    (bkz: efenim)
  • askerligini er ve erbas olarak yapanların üstleriyle konusmalarında cümle sonlarında nokta olarak kullandıgı sözcük. bu sayede herhangi bir konusmanın herhangi bir cümlesini alıp ayırsanız bile bunun askeriyeye ait oldugunu anlayabilirsiniz. bir nevi etiket.
    -seviyor musun?
    -seviyorum komutanım.
    -2 kere 2?
    -4 komutanım.
    komutanım kelimesi sayesinde kurdugunuz hicbir cümle sivildeki ile aynı olmaz.
    sonra kogusuna, gazinoya dönen her asker nokta olarak kullandıgı kelimeyi degistirir.
    -naptın tertip?
    -dondum amnakoyyım.
    -peynir yer misin amnakoyyım.
    -amna bile korum amnakoyyım.
  • belkide askerlik boyunca en çok sarfedilen kelime.izine gelmiş bir asker iseniz alakasız bir yerde ağzınızdan kaçırıp komik durumlara düşme ihtimaliniz yüksektir.bu kelime öyle bir işler ki içinize askerde yada sonrasında öğrencilik anılarınızı anlatırken hocam yerine sürekli komutanım demeye başlarsınız.**
  • askerlik yaptığınız süre boyunca adıyla hitap edemediğiniz herkestir.
  • bazi denizci subaylar bunu kullanmaktan kacinarak efendim hatta efenim vs derler
  • yedek subay olarak askerliğinizi yaptıysanız, sadece askerlik süresince değil askerlik bittiği zaman da gördüğünüz/görüştüğünüz komutanlarınıza sizin, askerlerinizinse size hitap şeklidir.
  • askerliğini yeni bitirmiş kişilerin çevresindeki hemen herkese kullandığı hitap. bu anne, baba, abla, öğretmen, dolmuş şoförü, reyon görevlisi ve hatta kız arkadaş bile olabilir.

    (bkz: travma sonrası stres bozukluğu)
  • askerden yeni gelen erkeklerin, çevrelerindeki neredeyse her erkeğe hitap şeklidir. öyle bir travma yaşıyor ki garibanlar, felekleri şaşıyor. "gerçek" hayata yeniden uyum sağlamaları bir ayı buluyor.
  • yaygın kanının aksine astların tüm üstlerine "komutanım" diye hitap etme zorunluluğu yoktur. çünkü her üst komutan değildir. her üste komutanım diye hitap şekli -karacılarda- bir gelenektir o kadar.

    astlar sadece, amiri olan üstlerine (yani kendilerine emretme yetkisi olanlara) "komutanım" diye hitap etmek zorundadır.

    yani mesela bir üsteğmen (veya astsubay), sokakta karşılaştığı bir albaya "albayım" diye hitap edebilir, kimse de birşey diyemez, çünkü sokaktaki albay onun komutanı değildir. (ama sokakta karşılaşılan bir albaya 'albayım' dışındaki her hitap tarzı da üste saygısızlığa girer ki, üste saygı konusunda amir olma şartı yoktur. bir üsteğmen sokakta karşılaştığı albaya 'naber koç' veya 'naber mahmutcuğum' derse ve o albay o üsteğmeni komutanına şikayet ederse, üsteğmenin başı belaya girer. ya 'albayım' ya da gelenek icabı 'komutanım' demek zorundadır. ki astlar, amiri olmayan üstlerine özel bir gıcıklık beslemiyorlarsa, genelde 'komutanım' derler.)

    ama aynı üsteğmen, kendi bağlı olduğu birliğin alay komutanına "albayım" diyemez, amiri olduğu için "komutanım" demek zorundadır.

    misal askerliğinizi yaparken, kendi bağlı bulunduğunuz bölük, tabur, alay komutanı hariç tüm üstlere rütbesiyle (yüzbaşım, üsteğmenim, vs) hitap edebilirsiniz, kanunen kimse size birşey diyemez. acısını çıkarırlar o ayrı.

    mesela havacılarda bu gelenekler daha gevşektir. havacılar amiri olan üstlerine komutanım derler ama genel olarak large insanlar olduğu için amiri olmayan üstlerine bazen komutanım derler bazen abiciğim derler, kafalarına göre takılırlar.

    denizcilerde komutanım tabiri hiç yoktur, tüm üstlerine ifinim* derler.
  • askerdeki batmanlı bir çocuğun şivesi nedeniyle "gomuddenim" şeklinde söyleyebildiği hitap şekli.

    daha sonra başka bir kürt çocukla muhabbet ederken "denim" kısmının kürtçe'de s.kiyim anlamına geldiğini ya da öyle çağrışım yaptığını, çocuğun aslında kendince eğlenmek için böyle söylediğini ve sadece kısıtlı bir kesimin* bunu anlayabildiğini söylemişti. tabi ben de bunu duyunca yarılmıştım.