şükela:  tümü | bugün
  • metin altıok'un bir şiiri:

    kor düşseydi

    kor düşseydi keşke yüreğime,
    bu yine anlaşılır olurdu.
    içimde suyu kesilmiş bir fıskiye
    birdenbire buruşup soldu.

    hoşçakal diyebildim güçlükle,
    sesimi iğneden geçirerek.
    dönüp arkamı yürüdüm,
    adım adım gittikçe küçülerek.

    sen bana bir gurbet sundun,
    buğulu çocuk gözlerinle.
    öpüp başıma koydum,
    sevginin solgun güzelliğiyle.
  • nasıl da naif.. ince.. bir de derinlemesine oturup incelersek bu şiiri;

    yüreğime bir şeyler oldu, nedir bu, bu acıyı kim tarif edebilir, ben ki yılların şairi "kor'un yüreğime" düşüşünden daha kötü ne olabilir düşünemedim, anlayamadım bana ne olduğunu.

    o kadar canlıydı ki yüreğim, park yeriydi, fıskiye öyle canlı öyle tazyikli akıyordu ki, birden bire durdu, neden?

    hoşçakal diyebildim- daha doğrusu şair burada o kadar ince bir şekilde söylediğini yazmış ki, iğne deliğinden geçmiş sözcükleri. ayrılık zor, hayır hayır bu ayrılık değil, bu bir veda, veda zor, adım adım gittikçe küçülmüş şair.

    ve şairi yazdırana ufak bir serzeniş ile çocuk gözlerinle, gençliğinle bir gurbet sunduğunu, buğulu onunda etkilenmiş olduğunu iliştiriyor şiirine. ne gelir başka, sunulan bir vedaya, gurbete, o da öpüp başa konur! sevginin o solgun güzelliğiyle!...
  • en sevdiğim metin altıok şiiri olma yolunda ilerleyen şiir.

    ayrıca kendisinin çok güzel okuduğu bir şiirdir. durduk yerde akla gelir.

    "sen bana bir gurbet sundun
    buğulu çocuk gözlerinle"