şükela:  tümü | bugün
  • 1874 tarihli paul verlaine şiiri.

    musiki,her şeyden önce musiki;
    onun için tekli mısradan şaşma.
    kıvrak olur, erir havada sanki;
    ağır aksak söylenişe yanaşma.
    kelime seçerken de meydan senin;
    bile bile bir nebze aldanmalı.
    dumanlısı güzeldir türkülerin;
    öyle hem seçik olsun hem kapalı.

    güzel gözler tül ardında görünsün
    gün ışığı titremeli şiirinde
    ak yıldızlar maviliğe bürünsün
    ilgıt ılgıt sonbahar göklerinde.

    ara rengin peşindeyiz çünkü biz ;
    rengin değil, ara rengin sadece.
    ancak öyle sarmaş dolaş ederiz
    kavalı boruyla,rüyayı düşle.

    nükte belasından kurtulmaya bak;
    acı zeka, sulu gülüş neyine?
    işe karıştı mı bu cins sarımsak
    maviliğin yaş dolar gözlerine.

    tut belagati boğazından sustur
    el değmişken bir zahmete daha gir.
    kafiyenin ağzına da bir gem vur
    bırakırsan neler yapmaz kim bilir?

    nedir bu kafiyeden çektiğimiz !
    hangi çocuk, hangi deli
    sarmış başımıza bu meymenetsiz,
    bu kof sesler çıkaran kalp inciyi?

    hep musiki,biraz daha musiki;
    havalanan bir şey olmalı mısra
    deli bir gönülden kalkıp gitmeli
    başka göklere,başka sevdalara.

    dağılıp tozu sabah rüzgarına
    mısraların alsın başını gitsin
    kekik, nane kokaraktan,dört yana...
    üst tarafı edebiyat bu işin.