şükela:  tümü | bugün soru sor
  • jacob gurevitsch'in mızıkayla harmanlanmış şahane bir gitar solosu. şiddetle tavsiye edilir.
  • o sizi bulmadan siz onu bulun dediğim ve ısrarla tavsiye ettiğim (bkz: jacob gurevitsch) parçası.

    https://www.youtube.com/watch?v=nxtta5bkhrm
  • mızıkaya mı yansam, gitara mı, müziğin kulağı okşamasına mı bilemedim. müzik ruhun gıdasıdır sözünün somut hali resmen.
  • mızıkanın o büyülü sesi, gözlerimi açık olduğu halde kör edebiliyor: çok tuhaf, insanın derin düşüncelere dalması çoğu zaman düşüncelerinde bir hiçlik oluştuğu anlar oluyor; en azından benim öyle. işte bu derinliği, daha doğrusu bu düşüncedeki hiçliği bazı müzikler, hatta bazı müziklerin bazı anları çok güçlü bir şekilde yaşatabiliyor. bu müzikteki mızıka bana bu duyguyu çok güçlü bir şekilde hissettiriyor. ve bu düşüncedeki neredeyse mutlak hiçliği yaşarken gözlerim açık olduğu halde sanki hiçbir şey görmemişim gibi oluyor; kendime geldiğimde gözlerim o ana dair hiçbir şey anımsamıyor. bu durum çok da şaşılacak bir durum gibi gelmeyebilir; fakat, bir paradoks oluşturacak türdeki bu "derin" düşünce "mutlak" bir hiçlik. "hiçbir şey düşünmediğim halde nasıl olur da bu kadar derin bir düşünceye girmişçesine sarhoş duruma düşüyorum?" cevabı belki de şudur: "hiç mi hiç konuşmama, düşünmeme gerek yok bu gibi anlarda. çünkü müzik senin düşüncelerini, hislerini, hayalkırıklarını, sevinçlerini vs. her bir şeyini anlatıyor. senin tek yapman gereken düşüncelerinle onu bölmeyip dinlemek."
  • bir jacob gurevitsch şaheseri.
    gitar ve mızıka birlikteliğiyle mükemmel bir solo...
    defalarca dinletiyor, bıktırmıyor.