*

şükela:  tümü | bugün
  • manevî kaynaklar, ruhun genel tasarım motifleri, potansiyelleri, fonksiyonları, merkezleri, hasletleri veya unsurlarıdır. mesela tefekkür (manevî düşünme), kalben hissetme, iman etme, vicdanî duygular, akıl, irade ve arındırılmış nefis, ruhun sahip olduğu meziyetlerdir. manevî kaynaklar, bir yönüyle mücerret (soyut) manalar olduğundan insan, bunları ancak ruhî duyarlılık (seyr-i ruhanî) ile sezebilir. ruhî duyarlılığın ve manevî tekâmülün inkişafı da ancak yaratan’a iman ve ibadetlerle mümkündür. kalp, vicdan, akıl, şuur, irade, nefis gibi manevî kaynakların en farklı türleri bile birbirleriyle yakın ilişkidedir. mesela vicdan, manevî muhasebe yoluyla nefsi sorgulama yeteneğini geliştirip, akıl-kalp dengesini tesis ederek, iradenin istikamet üzere kalmasını sağlar.