şükela:  tümü | bugün
  • kucuk seylerden mutlu olmanın rakibi.

    ben pazardan aldıgım on tl lik tısortle de vakkodan aldıgım iki yuz tl lik tisortle de mutlu oluyorum.
    ben sarıyer borekcısındekı ıctıgım uc liralık nescafeyle de, pelitte ictigim on iki tl lik latteyle de mutlu oluyorum.
    benim icin degisen bi sey olmuyor.

    paran varsa la mancha da yemek yersin, paran yoksa burger king te.

    ben hep hediye veririm insanlara. hediye vermeye bayılıyorum.
    ama nasıl seyler. fotograf albumu. sıır notlu baloncuklar. ada ozel viski bardakları. ozel yazdırdıgım dizeli tısortler.
    bi maliyeti yok. ama bence cok ozeller. ben boyle hediyeleri seviyorum.

    bir evvelki isyerimdeki is arkadasıma bir masal kitabı hediye etmek cok istedim mesela. tam yerini bulacaktı masal kitabı. resim yapamayan bir cocuga yetenekli oldugu taraf olan nokta cizmekte inanan ve cocugun bir sergi acmasına vesile olan bir hikayeyi anlatan bir masal kitabı. neden? bana cok inanmıstı cunku bahsi gecen kisi.
    utanmayıp hediye etseydim tam yerini bulacaktı..

    bir tatlı söz, bir gulen yuz, bir iyi niyetli yaklasım, bir sefkatli bakıs, askla bakan gözler....
    boyle kucuk seyler beni cok mutlu ediyor. daha mutlu ediyor materyel seylerden.

    ah bayım, kimsenin vakti yok durup incelikli seyleri anlamaya.

    yoksa konforlu bi hayatı herkes ister, niye istemesin.