şükela:  tümü | bugün
  • yönetmenlik koltuğunda xavier dolan'ın yer aldığı 2019 yapımı film.

    film dünya prömiyerini bu sene gerçekleştirilen 72. cannes film festivali'nde yapmış ve ana yarışmada büyük ödül için yarışmıştı.

    arkadaşlarının çektiği bir kısa filmde, rol icabı öpüşmek zorunda kalan iki çocukluk arkadaşının değişen ilişkilerini anlatan filmde maxime karakterini de dolan'ın kendisi oynuyor.

    xavier dolan'ın yeniden cannes ana yarışmada yer almasını sağlayan son filmi şimdiden genç yönetmenin en iyi yapıtları arasında sayılıyor. filme adlarını veren matthias ile maxime, çocukluktan bu yana sıkı arkadaştır. rol aldıkları bir kısa film için öpüşmeleri gerekince arkadaşlıkları sarsılır. kısa sürede aralarına alışık olmadıkları bir şüphe girer ve hayatları değişir. otuz yaşına basan dolan'ın maxime rolünü üstlendiği bu duygusal dramda ayrıca mommy'deki anne rolüyle tanıdığımız anne dorval da rol alıyor. yirmili yaşlarının sonuna yaklaşan quebec'li bir arkadaş grubunu gözlemleyen film, erkekler arasındaki dostluk, yakınlık, cinsel belirsizlik konularına değinirken şu soruları da soruyor: "ben kimim? bir başkası gibi mi davranıyorum?”

    filmin afişi
  • dolan’ın hem yönettiği hem de maxime’i oynadığı, yeterince gerçekçi ama az rahatsız edici, quebec aksanı duymaktan kulaklarınızın yorulacağı, tabularla yaşamayı gözümüze sokan, filmekimi 2019’un gözdelerinden biri olan sıcacık bir film.

    dolan’ı narsist bulanlar tarafından muhtemelen yine beğenilmeyecek ama oldukça başarılı.
  • xavier dolan bir kez daha sinemada müzikleri etkin kullanmak hakkında ders niteliğinde film yönetmiş.

    dolan’ın adını görürüz ve film sinemada oynar da biz gitmez miyiz? tabi ne alaka, gitmeyebiliriz ama gittik. hata idi.

    filme gelecek olursak 2 saate yakın çok kötü fransızca konuşan insanların daha kötü fransızca konuşan başka bir insanı eleştirmesini izliyoruz ve bunun hakkında uzun uzadıya düşünüyoruz. eğleniyoruz da açıkçası bu kısımlarda.
    (bkz: quebec)

    matthias ve maxime çoğunlukta olmak üzere kanadalı* bir arkadaş grubuna eşlik ediyoruz. gülüyorlar, eğleniyorlar, uzaklaşıyorlar, yakınlaşıyorlar, tabularla savaşıyorlar.

    6/10

    --- spoiler ---

    “aman aman öbüşdük az önce biz ibne mi olduk şimdi” şeklinde sorgulaya düşüp yıllarca görüşmemek gerçekten sığ bir düşünce tarzına sahip karakterlerin işlendiğine dair izlenim vermekte. bu kısım biraz da üzücü sanki.

    --- spoiler ---
  • dolan sineması düşüşte! nerde ilk filmleri nerde bu film. acemi bir yönetmenin elinden çıkmış gibi desem dolan'a haksızlık olacak; keza eski filmleri ortada. peki neydi bu izlediğim diye sorunca inanın cevap bulamıyorum. yarım yamalak olay orgusu kotu bir yonetim kısır bir senaryo gereksiz diyaloglar ve sahneler toplamda kocaman bir kurgusal acziyet...
  • xavier dolan’ın son filmi. dün filmekimi kapsamında izledim.

    ay valla ne diyeyim, yine çuvallamış bence. son iki filmdir (juste la fin du monde ile birlikte) biraz düşüşte performansı dolan’ın. aslında söz konusu filmi beğenmiştim, aşırı kişisel ve zor bir filmdi ama yine de en azından o kadar mesafeli değildim.

    ama bu film, bana kalırsa dolan’ın filmografisinin en zayıf üyesi.

    daha önce xavier dolan filmlerinde hiç denk gelmediğim bir kamera kullanım tercihi vardı. çoğunlukla hareketli yakın çekim planlar şeklinde.

    filmi genel olarak hiç beğenmedim, benim için tam bir hayal kırıklığı oldu film; ama son bir yarım saatinde de bir toparlar gibi oldu, bilemiyorum valla.

    konu çok dağınık, konuyu anlatma şekli çok dağınık, gereksiz karakterler ve diyaloglar bolca. yönetmenlerin kişisel filmler seçmesine, kapalı anlatımları tercih etmelerine karşı değilim, aksine destekliyorum; ama bu filmde bu yöntem pek tutmamış gibi.

    filmde çok beğendiğim, derinden etkilendiğim bir iki sahne oldu özellikle sonlara doğru. onun dışında bu sefer ı ıh.