şükela:  tümü | bugün
  • "...uçuyorum ben, bakın kanatlarıma,
    size uçmayı öğretiyorum..."

    dizelerinin şairi.

    ne şiirin ismi var, ne de çevirmenin adı. ama zaten şiir, şairine değil, şiire ihtiyacı olana aittir (di mi?). o halde bu iki dizeyi hafıza zayıflığı ve araştırmaya üşenmekten ötürü tanımlayamasak bile, sırf bu özür dolayısıyla dizeler burada yer alsin ve biz de burada şiirinden bir ornekle max jacob'a selamlarimizi uçuralim...
  • (bkz: kubizm)
  • (bkz: 391)
  • bir zamanlar paris'te picasso ile aynı yatağı paylaşmıştı, sandığınız gibi değil, gündüz biri, gece diğeri.
  • gölete itiraf (ya da “şeytanın göleti ile bir diğeri”)

    yusufçuk mavi bir ışındır öğle sıcağının altını çizen. ovaların huzurunun sonucudur. devinen ve devinmeyen yusufçuk! bakire gökyüzüne paralel ani hareketler yapıyor; sonsuz üçgenin tabanını biliyor sanki. iltihaplı şu gölet için ne soyutlama dersi ama! havada çizdiği yol balığınki gibi, ama daha düz. bir üniversite felsefecisinin zihni kadar alçakgönüllü bir halde süzülüyor. ne erkek kurbağaların obur vıraklamalarını, ne de dişi kurbağaların mesanelerindeki hışırtıyı duyuyor. küçücük ve kısacık bir çimen yaprağına konup dinleniyor ve onunla bütünleşiyor yusufçuk. sessizlik, sessizlik!

    yusufçuk, sen benim kız kardeşimsin. önünde gizli bir anahtarla başka bir gölet açılıyor, siyah arafı gördüm işte ben orada, hayatımda ilk kez. çiçeksiz bir göletin üstünde kirli bir tahta iskelede, bir tahtırevanda faydasız bir piskopos gördüm: bendim o. taşıyıcılardan birisinin kulakları, bir şeytanın masum beyaz eşeğinin kulaklarıydı. diğer taşıyıcı, şu kösnül hayvanın, yani hecin devesinin profiline sahipti. ah, soyut ve durgun yusufçuk, işte üç farklı kişi olarak ben!

    yusufçuk mavi bir ışındır öğle sıcağının altını çizen.

    çeviri: tamer gülbek
  • epifani olarak adlandırılmaya layık bir deneyimini anlatır;

    "ulusal kitaplıktan daha yeni dönmüştüm, çantamı yerine yerleştiriyordum; pantuflarımı atıyordum, başımı bir de kaldırdım ki, duvarın üzerinde biri var! biri vardı! halının üzerinde de biri vardı. etim yerlere döküldü! bir şimşek soyup çırılçıplak etmişti beni! ah o ölümsüz saniye! ah! hakikat! hakikat! semavi vücut, yoksul odamın duvarı üzerinde! niçin, tanrım! ah! bağışla beni! o bir manzara resmi içinde, eskiden yaptığım bir manzara içinde, hem de ta kendisi! o ne güzellik! ne zerafet, ne tatlılık! omuzları, davranışı! sarı ve mavi süsleri olan ipek bir elbise giymiş. bana dönüyor, o sakin ve ışıyan yüzünü görüyorum. bu sırada altı keşiş bir kadavra ğgetiriyor odaya. kollarında ve saçlarında yılanlar, bir kadın benim yanımda..."

    (otun etkilerini, psişik yapının savrukluğunu, çalışmanın vermiş olabileceği yorgunluğu, yahudi köklerle olan sorunları falan bir yana bırakıp önünde beliren böylesi güçlü imajlar bütününün sonrasında onu nasıl da bırakmadığını, ne türden şiirsel bir aktarım gücü kazandığını ve belki de, o gündüz düşünü bir daha yakalamak için nasıl uyuşturucular kullandığını max jacob'un.. -din değiştirir birkaç yıl sonra- bunları hayal edip onu zevke getiren deneyimden pay almaya çalışmak..)
  • 12 temmuz 1876 quimper dogumlu sair ve ressam.

    5 mart 1944´te drancy toplama kampinda ölmüs. daha önce erkek kardesi, kiz kardesi ve kizkardesinin esi auschwitz topla kampinda katledilmisler.

    jacob, bir yahudiyken 1915´te katolik "olmus".

    toplama kampinda zatürreden öldükten sonra ivry-sur-seine´e gömülmüs; fakat 1949´da arkadaslari jean cassou, pablo picasso ve rené iché, saint-benoît-sur-loire mezarligina gömülmesini saglamislar.