şükela:  tümü | bugün
  • albüm kapakları muhteşem olan grup metallica ve iron maiden a rakiptir (bkz: hangar 18) (bkz: tornado of souls) dinlenesi şarkılarıdor
  • 2020'de avrupa turnesiyle turkiye'de izleyeceğimiz dev metal grubu!!

    kaynak bende sakli olsun. kips ;)
  • mustaine 2020'de megadeth'in türkiye'ye geleceğini çoktan açıklamış olduğundan pek sürprizle gelmeyecek olan thrash metal grubu.

    feleğin çemberinden geçmiş edit: o kadar laga luga yapıp şu entryi girdim ama artık bu sene açıklamamalarına rağmen gelecekleri varsa da gelemeyecek olan gruptur.
  • en iyi eserlerini (bence sırasıyla rip-countdown-youthanasia-peace) vereli neredeyse 30 sene geçmiş gruptur. dystopia falan dinlenmez mi? dinlenebilir. rifflerin dandikliğine, vokaldeki efekte falan bakmadan arka planda, ne bileyim arabayla biyere giderken falan. ama o kadar.

    dave mustaine dehasının yarattığı ve dave mustaine egosunun hep potansiyelini sınırladığı bir gruptur megadeth. mustaine, megadeth'i megadeth yapan adam ama megadeth'i dönüp dönüp mustaine yapan adam aynı zamanda. eğer iyi müzisyenleri seçmekte gösterdiği özeni, onlara biraz tahammül etmekte de gösterebilseydi, adını metallica'nın, slayer'ın, testament'ın yanına (üstüne, altına, hafif sol çaprazına... artık herneyse) yazdırmak yerine, konservatuar müfredatına yazdırırdı.

    rust in peace ile başlayan muhteşem 3 albümlük seride marty hayvanının, dystopia'nın arka planda olsun dinlenebilmesinde kiko hayvanının rolü yok, megadeth=dave mustaine diyorsanız, bu adamların megadeth dışı kariyerine bir bakın. kikonun eski grubu angra'da da, marty friedman'ın albümlerinde de (en azından japonya hedefli olmayanlarında, özellikle solo inferno ve cacophony'yle speed metal symphony - ki albüm arasında 27 sene var) cryptic writings'den beri özlediğiniz yaratıcılık ve teknik var.
  • türkiye'ye gelmeleri halinde üçe beşe bakmayıp biletimi alıp konserlerine gideceğim grup.

    dave' e allah uzun ömürler versin tabi ama müzikte son demlerini yaşıyor, sesi çoktan gitti, bu son kanser olayından sonra ne durumda olur orası da meçhul. belki de son gelişleri olacak, bu fırsatı kaçırmamak lazım.
  • dave mustaine’i hiç sevmezdim. bana şımarık ve itici bir tip gibi gelirdi. megadeth’in bazı şarkılarını (hangar 18, lucretia, a tout le monde vs) severim ama çok dinlediğim bir grup değildir.

    birkaç sene önce scorpions konserinde ön grup olarak çıktılar. “eeh dinleyelim madem” diyerek dinledim. gerek mustaine, gerek diğer grup üyeleri hem zamanında sahne aldılar, hem aşırı profesyoneldiler hem de kusursuz bir icra yaptılar. saygı duydum. dört dörtlük bir şovdu.

    mustaine belki özelde hala çok kıldır ama gruba önyargılarımı yıktılar. takdir ettim.
  • 2019'da yaptığım en keyifli şeylerden biri megadeth diskografisini baştan itibaren dinlemeye başlamak oldu. yaklaşık 6 aydır yapıyorum, 1997'deki 7. albüm olan crypting writings'teyim şu anda.
  • debe sayesinde scorpions adlı gruba ön grup olduklarını öğrendiğim grup.
    bir dönemin en çok konuşulan ve en başarılı metal gruplarından biri olan megadeth scorpions'a ön grup olmuş.
    ilk tepkim şaşırmak oldu öğrenince ama sonradan belki scorpions gibi başka bir devin veda konserlerine saygı duydukları için gelmişlerdir ya da ön grup olmayı kabul etmişlerdir dedim ama sanırım gerçek bu değil. gerçek belkide scorpions, metallica, megadeth ve iron maiden tişörtlerini giymiş dönem dinleyicisine daha çok ulaşıp bilet satışını arttırırken herkesin kazanmasını sağlamak. dinleyiciyi daha çok memnun etmek vs...
    şaşırdım çünkü genelde ön grup olmak çok büyük grup konserlerinde daha çok tanınmak için yapılan bir eylemdi sanki. u2 konserinde ön grup olarak snow patrol gibi daha az ünlü bir grup görmek şaşırtmadı beni mesela ama cold play i görsem çok şaşırırdım gibi.

    ama beni daha çok şaşırtan ise grubun solistinin kişiliği nedeniyle pek sevmediğini ifade eden bir entry nin yazılmış olması. konsere zamanında çıktılar ve aşırı profesyoneldiler denilerek saygım artı gibi bir şey yazılmış.
    çok şaşırdım.
    hetfield alkolik olduğu için pek sevmezdim metallica yı ama konsere zamanında çıktılar ve aşırı profeyonellerdi gibi bir cümle bu. ya da axl konserlerde seyircilere saldıran bir adamdı ve fredie gay idi. her yere de geç kalırdı. gibi...
    aşırı profesyonel?
    ben zaten profesyonelin aşırısını severim...

    düşünüyorum.
    ne zaman sanatın ya da sanatçının kendisini sevdirmek zorunluluğu da olmayacak bizler ülkesinde merak ediyorum. ne zaman bir sanatçıyı alkolik de olsa, gay de olsa, gıcığın teki de olsa bize ulaştırılan iş/eser ile değerlendireceğiz?
    çağrışımlarla yazmaya devam ederken aklıma cobain'in dinleyicileri ile restleşip onlara cevap niteliğinde albüm yapması da geldi.
    bizlerin ülkesinde sanatçı hep efendi adam ya da kadın olmak zorunda dimi? bir instagram paylaşımı ile kariyeri zedelenen sanatçılar ülkesindeyiz. ahlak, aile, din, siyaset hep zarar verir bizler ülkesinde sanatçıya ve sanat-çı bu toplumun genel yargılarına uygun davranmalıdır. dimi?
    aşırı profesyonel olmalıdır. örnek olmalıdır...

    o değilde,
    megadeth gibi bir tarihin başka bir tarihi grup için ön grup olması gerçekten takdire şayan ama hüzünlü de.
    saygı duyulası.
    kusursuz çalabilmekle de övülmüşler ayrıca.
    gülümsedim.
    nasıl çalacaklardı ki?
    hüzünlendim.

    organizasyonlar zaten günümüzde çok kaliteli artık. nedeni belki sözleşmeler vs çok sağlam yapıldığı için ya da o deli rockçı müzisyenlerin ve hatta müziğin devri bittiği için. bilemiyorum. nasıl adlandırırsak adlandıralım günümüzü ama günümüz artık aşırı profesyonel.
    dimi?
    öyle profesyonel ki müziği ile şöhreti arasında kalan, intihar eden, kavga eden ya da müzik için kendi kariyerini yiyen sanatçılar artık neyse ki yok denecek kadar az. biz de bu sayede kimseye gıcık olmadan ve genel ahlak yapımız bozulmadan, beklemeden müzik dinleyebiliyoruz.

    ne diyordum?
    ben hüzün de buluyorum megadeth adına scorpions'a ön grup olmak davranışında.
    vay be.

    belki zamanı gelince yok olabilecek kadar gıcık ve amatör bir profesyonel olmaktır olması gereken.
    belkide satmasa da albümler eskisi gibi hep sahnede olmaktır bir şekilde aşırı profesyonel olarak. aşırı profesyonel ne demekse?
    doğru olan ne bilemedim?
    bildiğim tek şey yaptığı müziğin doğası gereği zaten gıcık ve uyumsuz olan müzisyenlerinin aşırı profesyonel gibi bir tanımlamayla övülmeye çalışıldığı günümüzde ne müziğin ne de dinleyicinin bence bir daha hiç aynı ruhta olmayacağını hissetmem.
  • scorpions'ın alt grubu olmasında garipsenecek bir durum yoktur. elbette yüksek profilli bir alt gruptur. fakata eğer bu ikisinin çıkacağı konserde biri alt grup olacak ise bu megadeth'dir.

    dünya çapında scorpions 110 milyonun üzerinde albüm satmışken, megadeth 38 milyon satmıştır.

    bunun dışında scorpions rock/metal sahnesi için megadeth'den daha önemli bir gruptur müzik tarihi açısından.
  • 20 yıldır dinlediğim, sadece bir kez canlı izleyebildiğim (3 temmuz 2001 - istanbul) sanırım en sevdiğim grup. kişisel beğenime dayanan "best to worst" listem:

    *****rust in peace (1990)
    kusursuz. dinlemekten asla sıkılmadığım, her dinleyişimde ilk dinleyişimin heyecanını yaşadığım albüm. evde plak, cd, remaster cd, kaset her türlü formatı olsa da hala cd'sini görünce bir daha alayım mı diye tereddüte düştüğüm albüm.
    çocukluğum, gençliğim, orta yaşlılığım...

    *****peace sells... but who's buying? (1986)
    kalbimdeki yeri rust in peace'e çok yakın. zaman zaman en iyi megadeth albümü olduğunu da düşündüğüm olmuştur. rust ve peace'e yaklaşımım şöyle aslında; o an rust dinliyorsam rust'ın, peace dinliyorsam peace'in daha iyi bir albüm olduğunu düşünüyorum. o yüzden bu 1. sıra 2. sıra ayrımı çok net değil. ama rust'ı daha önce dinlediğim için rust'ı koydum zirveye.
    peace sells, rust'ın aksine kusurlu bir albüm. (prodüksiyon vs.) ama bu özelliği onu daha da iyi, daha da yırtıcı bir thrash metal albümü yapıyor. metal müziğin en önemli yılı kabul edilen 1986'nın incilerinden.
    ayrıca en sevdiğim megadeth kapağı. (bkz: ed repka)

    *****countdown to extinction (1992)
    thrash metalden uzaklaşma yolunda atılan ilk adım. muhtemelen metallica'nın black albümünün başarısı ile şekillenmiş ve çok da başarılı olmuş bir albüm. megadeth diskografisi içinde şarkı sözlerini ve dave mustaine'in vokallerini en çok sevdiğim albüm. rust in peace gibi bir kusursuzluğun arkasından grubun farklı bir tarzda aynı ihtişamı koruyabilmesi hayranlık uyandırıcı.

    ****so far, so good... so what! (1988)
    müzikalite bakımından diskografide daha iyi albümler olsa da bu kişisel bir liste ve benim en sevdiğim 4. megadeth albümü so far... in my darkest hour, mary jane, hook in mouth vs hepsi inanılmaz şarkılar. daha önce ayrıntılı yazmıştım.

    ****youthanasia (1994)
    countdown'ın thrash'e kayan yönleri törpülenmiş, akılda kalıcı, kolay dinlenilir şarkı yazma konusuna ise daha çok ağırlık verilmiş. 90'lardaki thrash gerilemesinden çok da hoşlanmayan thrash fanboylarının geri plana attığı ama olgunlaştıkça değeri daha da iyi anlaşılan bir albüm.

    ****cryptic writings (1997)
    bu sırada fazlasıyla duygusal davranıyorum çünkü bundan sonra yazacağım iki albüm de cryptic writings'den müzikal anlamda daha iyi. cryptic writings ise ben megadeth ile tanıştığımda piyasadaki son albümleri idi. youthanasia'nın kardeş albümü sayılır ama onun kadar güçlü değil. yine de secret place, she wolf, use the man ve trust gibi muhteşemlikler var. şöyle bir şarkı listesine baktığımda, ismini gördüğümde kafamda çalmayan, hatırlamadığım, hatta sözlerine eşlik edemeyeceğim bir şarkı yok. dolayısıyla benim için önemli bir albüm.

    ****endgame (2009)
    bu albümün özelliği ise ben megadeth ile tanıştıktan sonra çıkan albümler arasında en sevdiğim oluşu. başarılı bir thrash günlerine dönme çabası. gerek güçlü thrash şarkıları gerekse de countdown albümü tarzında parçalarıyla megadeth'in en güçlü zamanlarını başarıyla hatırlatan bir albüm.

    ****dystopia (2016)
    super collider faciasından sonra gelen ve beni çok şaşırtan megadeth albümü. söz konusu albümden sonra bir daha hiç bir megadeth albümünün bütün şarkılarıyla aklıma kazınacağını düşünmemiştim ama dystopia geldi ve aylarca beni meşgul etti. hala bazen özleyip bazı şarkılarını açıyorum. modern megadeth klasiği. endgame ile kalbimdeki yerleri çok yakın.

    ***the system has failed (2004)
    buradan itibaren baştan sona güçlü albümler kategorisinden çıkıp güzellikler barındıran albümlere giriyoruz. system de böyle bir albüm. kick the chair, scorpion, truth be told gibi güzellikleri ve kendine has bir ruhu var. çıktığı zaman fazlasıyla dinlemiştim. sonraki yıllarda ise albüm bazında değil şarkı bazında geri dönüşlerim oldu. yine de severim.

    ***killing ıs my business... and business ıs good! (1985)
    çiğ thrash metal. peace'lerin ve rust'ların sinyallerini veren bir debut albüm. ilk albüm olmanın çeşitli tecrübesizliklerini barındırsa da oldukça parlak bir başlangıç albümü. mechanix ve loved to deth eskimeyen güzellikler.

    ***the world needs a hero (2001)
    risk ile karşılaşılan başarısızlık sonrası birilerine yaranmaya çalışma albümü. aslında bir sürü güzel şeyler var ama biraz kafası karışık bir albüm. azıcık da şundan koyalım azıcık da bundan koyalım derken karakterini kaybetmiş bir garip albüm. megadeth'in 2001'deki istanbul konseri öncesi yayınlandığı için epeyce vakit geçirmiştim bu albümle. bütün olumsuz eleştirilerime rağmen yine de tüm şarkıları eşlik edebilecek kadar bilirim.

    **risk (1999)
    megadeth diskografisinin en alakasız albümü. herkes kadar nefret etmiyorum aslında, çok başarılı bulduğum yönleri var. ayrıca yayınlandığında satın aldığım ilk megadeth albümü. o zamanlar sabah gazetesi ünlü satanistlerin resimleri diye megadeth'in risk albümü için çektirdiği fotoyu kullanmıştı. çıkışını beklediğim ilk megadeth albümü olduğu için de büyük bir gazla defalarca dinlemiştim. bu yüzden tüm şarkılar aklımda, güzel besteler var içinde. alakasız olsa da insanların düşündüğü kadar kötü bir albüm değil.

    **thirteen (2011)
    never dead ve we the people şarkıları aklımda. bir de eskiden kaydedilen ama yayınlanmayan, bu albüme doldurulan millenium of the blind gibi şarkılar var. genel hatlarıyla iyi hatta bir üst sıralardaki risk ve world needs albümlerinden de iyi ama bir türlü benimseyemediğim, sahiplenemediğim bir albüm. ayrıca ismi en ergen, en kötü megadeth albümü.

    **united abominations (2007)
    yarısı güzel albüm. peace sells göndermeli kapağı ve washington is next, united abomination ve never walk alone şarkıları güzel. albümün ikinci yarısından aklımda kalan şarkı olmamış. çalsa sözlerine eşlik edemem.

    *super collider (2013)
    tracklisti hatırlamak için baktığım tek albüm. bir tek dance ın the raini olumlu hatırlıyorum onun da müziğini hatırlamıyorum. verdiğim paraya tamamen acıdığım, benim için bir şey ifade etmeyen ama arşivde eksik olmasın diye rafta duran, en sevmediğim megadeth albümü.