şükela:  tümü | bugün
  • smilacaceae familyasından çokyıllık tırmanıcı bir bitki. önasya, doğu avrupa ve kuzey afrika'da yaygındır. diken otu, diken ucu, melecven, melövcan, melovcan vb. isimlerle de bilinir. taze sürgünleri karadeniz yöresinde sebze olarak tüketilir.
  • çok kısa süre haşlandıktan sonra (ki sürgünler taze ise gerek kalmayabilir) soğanla kavrularak yemek haline getirilen bitki. bazıları üzerine bir de yumurta kırar. ekşimsi bir tada sahiptir ve çiğ olarak da tüketilebilir. turşusu kurularak kışa da saklanabilir.
    istanbul'da, kurtuluş ve beşiktaş semt pazarlarında rastlamışlığım vakidir.
  • sadece karadeniz'de değil, karadeniz ikliminin hüküm sürdüğü adapazarı'nda da bilinen ve bulunabilen nefis sebzedir, ottur.
    istanbul'daki semt pazarlarında buldunuz bunu diyelim... yüksek ihtimal adapazarı'ndan konuk olmuştur o tezgaha.
    edit: late viper uyardı; mal gibi adap'e kadar boşuna gidiyormuşum... şile'de de oluyormuş bok yiyen.
  • (bkz: merevcen)
  • bir garip ordu yemeğidir. kuzeni çükülcanla muhteşem bi ikili olurlar.
    üzerine yoğurt konulmadığı zamanlarda insana geviş getiriyomuş hissi verebilirr. zira mideden başlayıp burun bölgesine kadar çıkan o ot kokusu var ya.. adama, "allahım ben alpella ineği oldum galiba" bile dedirtir. öğk.
  • (bkz: kırçan)
  • tereyağında soğanla kavrulur, yanında da sıcak mısır ekmeği olursa, tavayı sıyırana kadar yedirir.
    zeytinyağı veya fındık yağına da burun kıvırmayacak kadar tatlıdır.

    kuşkonmaz gibi, bunun da uç kısımları gevrek, sap kısmı lifli olur.
  • karadeniz yemeklerini çok sevmeyen biri olarak dikenli bitkiden yapılan bu sebze yemeğine bayıldım. üzerine yoğurtlu salçalı sos yapınca daha güzel oluyor.