şükela:  tümü | bugün
  • izmir'de bulunan askeri eğitim kampı. "temiz hava bol güneş, oyar adamı menteş"
  • babamın son 3 yazdır 15 günlüğüne görev yaptığı yer. bizi de götürür yanında, denizi baya güzeldir. babam anlatır, karşı taraftaki adaya, alır öğrencileri atarlarmış, bi 2-3 gün orda bırakırlarmış. yanlarında sadece içme suyuyla peksimet verirlermiş.
  • hayatımın en kötü anlarını arka arkaya eklesem, ortaya daha kötüsü çıkmayacak tam otuz gün geçirdiğim yerdir. yaklaşık 10 kilo falan vermiştim. dudaklardaki uçuklar ve aylarca dirseklerden çıkan taş-diken partikülleri de hatıra olarak kaldı bir süre.
  • bilerek dikenli otların atıldığı, düzlükler yerine, sıcak asfaltta sürünmeyi tercih ettiğimiz; saniye geç kaldığınız takdirde, gün boyu kaslarınızın ağrımasına sebep olacak çeşitli kondisyon hareketleri yapacağınız; sıcağın altında, o mataranızdaki kaynayan suyu içmek için dakikaları sayacağınız; 1 aylık süreç sonunda ise, yıllardır her gün bindiğiniz metronun kapısından geçerken, diğer insanları görüp, binip binmemek arasında tereddüt geçirip, nedense kendinizi garip hissediceğiniz; psikoloji namına bir şey bırakmayan yer...
    o günlerden kalan başka birşey için;
    (bkz: #21479498)
  • yıllar önce bir bölük komutanın menteş'e ilk adım atıldığında bölüğüne yaptığı konuşmada sarfettiği ilk cümle ile şöyle tanımlanmıştır.

    arkadaşlar, burası menteş kampı.
    burada kalkan götler indirilir.
  • zamanında bütün zeminini yalayarak tadına vardığım, eğlenceli ve zevkli askeri kamp.

    kartal koyu sürünmeleri ve gece intikali sonrası dede tepe'den izmir manzarası izlemek gibi eğlenceli aktivitelerle kafanızdan bir tahta daha eksiltebileceğiniz dünyanın el değmemiş saklı güzelliklerindendir.

    mayolu sürünme, sürünerek intikal etme, ceza olarak sürünme, ödül olarak sürünme, yemeğe sürünerek gitme gibi küçük sürprizler ve oyunlarla eğlenebilir, sevdiğiniz harbişlerle mükemmel vakit geçirebilirsiniz.

    annenizin tenasül uzvunu tersten göreceğiniz ana kadar tadını çıkarmaya bakın.
  • kendisiyle tanışıklığımız büyüklerimden duyduğum "temiz hava bol güneş, ......* menteş" atasözüyle başlayıp, 2006 yılı yaz izci kampı ile devam etmiştir. askeri disiplin simülasyonu 16 yaşındaki halimi ilginç bir şekilde cezbetmiş, yer yer hayran bıraktırmış yer yer isyan ettirmiştir. tüm zorluk ve dökülen terlere rağmen hayatım boyunca anacağım kısa ama anlamlı 1 haftaya ev sahipliği yapmış izmir urla sınırları içindeki askeri kamptır.
  • cemaat kampi.. abilerin yeri..kendileri disindaki dereceye giren ogrencileri atma yeri
  • hepinizin numarasını aldım ibneler *

    böyle başlıklara gelince kendimi evimde hissediyorum.

    askeri lisede gittiğimizde kendimizi baya bi sik yapıyor sanırdık, sınıf subayımız derdi zira 'burası eğlenin diye var lan ciğerini siktiklerim' şeklinde.

    yalova hava harp kampını görünce ne dediğini anladık gayet iyi.

    kara harbiyelileri tabiiki ayrı tutuyorum, onların aldığı tat çok daha ayrıdır.

    açıkaçası ben aptalca bir şekilde severdim de yanaşık düzen eğitimleri dışında. en azından ders mers olan okul döneminden daha zevkli geliyordu, tabii sonrasında sıla izini.

    hepinize selam olsun kardeşlerim.
  • lisenin son kampında yarrrrrak gibi "no more menteş" yürüyüş kararı sayılırdı adetten. ulan ne kadar da keyifle söylerdi insan, alt sınıflara nispet yaparcasına. halbuki seneye de menteş var, götünü ziktire ziktire ayrılana kadar her yıl var ve o lisede her yıl gittiğin menteş, harp okulu'ndakinin 1 saatine denk geliyor zorluk açısından.
    1 yıl sonra görünce o no more menteş'in götünde patladığını, işte birkaç günde birkaç yaş yaşlanıyorsun.

    aradan geçmiş 9 yıl, hala haftada 2 gün kabusunu görürüm ben.