şükela:  tümü | bugün
  • bu istanbul denen metropolda metro islevine basladi basliyali kafama hasil olmus bi dusuncedir. bir yandan en gicik ses tonuyla anonsör (baska ne diyim bilemedim) "lutfen sari cizgiyi gecmeyiniz geçenin çükünü koparırım ona göre ha" şeklinde bik bik ötmekte ve tam da o sırada metro yüzünüzü yalayan rüzgarıyla** size dogru gelmekte iken aklımdan devamlı oynanan bi oyundur bu. aslında önünüzden otobüs gecerken hiç böyle bi düşünceye kapılmasam da metronun önüne atladıktan sonra olanları düşünmek hep garip bi gülümsemeye sebep olmuştur. % 100 ölüme en yakın olunan yer burası olsa gerek diye düşünmüşümdür.. işin kötüsü bu konuda yalnız olmadığımı da öğrenmiş olmam
    (bkz: ben bugun neyi gördüm)
  • görülen cogu metro rayi bu dusunceyi inandirir insan beyninde, belki extreme bir spor meraki, belki de hayata elveda etme dusuncesi, yada rayların arasinda sabit kalırsam ölür müyüm kalır mıyım meraki sarmıştır insani.
  • metronun o ihtişamlı gelişine dayanamayıp bir anda kendini kollarına bırakmak istersin. bu istek içindeki mazoşist ruhu uyandırır. aynı zamanda paranoyak düşüncelerden bir başka ölüm yolu ortaya çıkar. bunu ise tam metro sizin yanınızdan geçerken sizi arkadan itme olasıklıklarını göz önünde bulundurarak korkarsınız.tırsarsınız hatta öd bir yandan bir yandan bok alpella reklamındaki çikolata oluşumunu gösteren süt ve çikolata özünün karışıması gibi birbirine karışır.ve siz metroya binersiniz en sonunda. çünkü bunlar sadece kafanızın içinde oluşur.
  • belki de metro kültürü olan yabancı ülkelerin filmlerde benzer sahneler görmüş olmanın etkisiyle olabilir.
    siz düşünceden uzaklaşmaya çalışsanız da raylar sizi çeker.
    bu düşünceyi engellemenin iki yolu varıdr kanımca.
    birincisi: şimdi kalkıp kendinizi metronun önüne atarsanız etraftaki bi ton insanın günü bok edebilirsiniz.
    ikincisi: metronun gelişiyle hiç ilgilenmeyin, hiç yüz vermeyin yni.
    başka yerlere bakın, neblim ayakkabınızın ucu eskimiş mi diye kontrol edin misal.
  • modern sehir cocugunun intihar plani. kasaba cocugunun tercihi genelde "trenin onune atacam kendimi"dir
  • intihar eğilimi olmayan ve bilakis hayata ve kendine barışık birinin bile içinden geçebilir bu. koskoca metro tüm heybetiyle gelirken önüne atlayıversem diye düşünüp ama tam atlarken de kondüktörün yüz ifadesine de bakarak mutlu bi ölüm elde edilebilir. daha çok "yapılmaması gerekeni yapma dürtüsü" olarak görüyorum ben. bi defa da küçükken maslak yolunda 70-80 le seyrederken elfrenine asılmıştım. niye bilmiyorum.
  • hayata gecirildiginde ortalikta kalan beyin ve baldir parcalari ve olay aninda cikan "çotaaaaaa pörç" sesi ile hatirlanacak bir dusuncedir. ne gerek vardir hatta.