şükela:  tümü | bugün soru sor
  • ismet özel şiiri. 1992'de dergahta çıktığı yazıyor nette.

    mevsimlerin insanlara yaptığı fenalıklar

    mevsimlerin bizim âşıklarımız olduklarını bilmezdim
    bizi duysunlar için doluyorlarmış meğer etrafımıza
    koynumuzdan her geçişinde kendine yol edermiş bir mevsim
    ve gelirmiş sargımız kalkıverince uyarak çağrımıza

    ruhu saran zevklerden sözaçtı da nice yıldır nice insan
    kimseler anlatmadı sargıların kaldırıldığı zamanı
    söylenmedi çıplak kaldı mı ruh neydi hemen rengi koyultan
    neydi öperken akıtır öpülürken pıhtı kılardı kanı

    özlenen bir pişmanlık diye tarif ederler aşkı sorarsak
    ve her sevilen nobran biraz her mevsim severken birer zorba
    çözülür tirseleşir çatık ten sonra tekrar toparlanıcak
    farkederiz üstümüzde bir çentik hangi mevsimden acaba

    bir yemini hatırlatsın diyedir belki de yazdansa bu iz
    uzayan gün bıktırıcı setreylemeyen karanlık müzevir
    insan olmaktan kalan elemin zamkı gibi belli belirsiz
    depreşen o ilk yeminden başka yazın herşey alelâdedir

    herşey bir soruyu katederkenki hayatımız kadar ürkek
    taze şarap herbirimiz son korkusuna garkolmaya teşne
    köhneleşmekten kaçarken güç ararız kahverengi ve erkek
    böyle kalır bir güz lekesi yükü artan göklerden kinâye

    yani hata önceye ait önce öbür yüz öpülecekti
    öbür gölden içecektik kaplamasaydı çabuk sineyi kış
    üşüdük terkedilmekten utandık ruh kendini içe çekti
    aldırdık aldanmak için çentik dedik oysa sadece yanlış

    koyverin matemi tasvire çengiyle köçek çullanadursun
    her yanlışı yeşeren dal fışkıran otla kapatsak n'olur
    ağlayış buldu eşin neydi adı ko bahar coşkusu olsun
    yüze vurmaz artık elem yapışır âdeme göğsünde solur

    kitâbe

    bende mevsim denilen üftâdelerin yardığı yer apaçık
    esebilsin sevgililer diyerek cân içre dünden hazırım
    korkarım kalmazsa sevişmekten bir yangılı yer ya da sıyrık
    ömrüm fenâlıklara kayıp ağulanmazsa ben ne yaparım

    dergah -1992
    ismet özel
  • (bkz: depresyon)
  • lise cikislarinda kizlarin etekleri sonbaharin o tatli ruzgarlariyla ucusmaya baslayinca boyle icimiz fenalasirdi mesela.
  • ilkbahar; aski getirir
    yaz; aski götürür
    son bahar; hasreti getirir
    kis; kalbi öldürür
  • havalar hafiften ısınmaya başlayınca,

    "özlenen bir pişmanlık diye tarif ederler aşkı sorarsak
    ve her sevilen nobran biraz her mevsim severken birer zorba
    çözülür tirşeleşir çatık ten sonra tekrar toparlanacak
    farkederiz üstümüzde bir çentik hangi mevsimden acaba"

    dizeleriyle dizlerimi titretmeye başlayan başucu şiirim...
  • her bahar aşık olanları biraz dizginlemek için ilkbahar etrafa sümüklü insanlar dağıtır.

    (bkz: polen alerjisi)
  • en güzel şiir isimlerinden biri. duyunca insan bi fena oluyor.