şükela:  tümü | bugün
  • insanın kendisini bir milletin, vatanın parçası veya cedlerin, ataların, soyların devamı varsaymaması durumu.
  • bir nevi insanın kendinden ve kendine uygun gördüğünden başkasını takmaması durumu. aslında uzun bir hikaye, tüm tesadüfi şeylerin karakterimiz üzerinde etkisi var ama yine de kısaca şans eseri bu zamanda, bu coğrafyada, bu millete, bu dine, bu şehre doğduk. şans işte, denk gelme, rastgele. daha ne diyeyim ?
    umarsız olmak tamamen başka bir haldır.
  • ülkenin parçalanmasına çanak tutanlardan olmamaktır.

    (bkz: incirlik hava üssü)
    (bkz: 6. filo)
    (bkz: cia parasıyla milliyetçilik yapmak)
    (bkz: daha gider bu)
  • vatanını, şehrini, sevdiceğini sevmekle aynı şey değildir. bu toprağın çocuğuyum, benim ceddim tribiyle uzaktan yakından alakası yoktur. bunda samimidir veya değildir, genelde samimidir. atalarını sevebilir veya sevmeyebilir, genelde severler. başıboş milliyetçilikten ziyade yaşadığı toprağın insanına fayda sağlama veya huzur içinde yaşama peşindedir ama hepsi de böyle değildir.
  • insanın kendi karakterinin/başardığı şeylerin/duygusal gücünün, bağlı olduğu soy/toprak ilintisinden daha önde olmaya başladığı noktadır. takdir edilesidir.
  • yeniden doğmuş gibi olmaktır. zira hemen herkes milliyetçi bir atmosfere, milliyetçi bir eğitimin içine doğar, orada yetişir ve şu veya bu biçimde bir yerlerden milliyetçiliği kapar. en iyi ihtimalle "ermeniler bizi arkamızdan bıçakladı" der, "benim kürt arkadaşlarım da var" der, "atatürk milliyetçiliği" diyerek kendini avutur. kötü ihtimalleri saymaya gerek yok şimdi, tadımız kaçmasın.
    milliyetçilikten kurtulduğunda ise adeta yeniden doğar. insanı insan olduğu için sever, ayrımcılığa karşı durur, misak-ı milliye hapsolmayıp tüm dünyayı düşlemeye başlar. ufku genişler. kandırılması daha zordur artık. velhasıl iyidir milliyetçi olmamak, güzeldir.
  • tercih meselesidir.herkes doğru tercih yapacak diye bir kaide yoktur.
  • müthiş bir duygu. kendimden biliyorum.