şükela:  tümü | bugün
  • oha ya! ben de mi böyle oldum. 15 sene önce olsa, misafir gittikten sonra oluşan boşluk derdim kesin.
    ne oldu bana anlamıyorum. çocukken ''anne gitmesinler'' diye yalvaran çocuk nerde lan? hangi ara öldü, ben mi öldürdüm, cinayete mi kurban gitti. faili ben miyim? bensem çok acı, değilse daha beter.
    ya da büyükler hep mi böyle düşünüyordu ben çocukken, ben de büyüyünce onlara mı benzedim.
    ne zaman aşık oldum yalnızlığa? sessizlik hangi ara bu kadar kutsal oldu benim için. bi insanla susmanın konuşmaktan daha değerli olduğuna ne inandırdı beni.
    gidin lütfen.
    başımı yana doğru eğiyorum, biraz da gülümsüyorum gürültünüze kibarlığımdan.. ama gidin.
    bakmam gereken duvarlar,
    rotring kalemime bulmam gereken bi 0.5 uç,
    yazmam gereken gelmeyen ilhamlarım var.
    ve sabah kalkmam gereken bi 08:00
    gidin.
  • misafirlerden kalan bulaşıkları yıkamakla görevli kişiye uğramayan huzur.
  • bize hiç gelmeyen huzur. hiç gitmiyorlar ki anasını satayım.
  • bazen sevinçten halay çektirir.
  • evdeki misafirin gelmesiyle oluşan dağınıklığı görene kadar geçen sure zarfında gelen huzurdur. ne yazık ki çok sürmez.
  • pijamaların giyilmesiyle pekişen huzur.
  • bir türk geleneği der ki:

    misafir gidince çarşafı hemen yıkanmaz

    nedenmiş efendim? kardan yollar kapanırmış, misafir geri dönermiş.

    fakat anlaşılan o ki murphy bizim evde fazla mesai yapıyor.

    ne zaman "küresel ısınma var. kar mı kaldı memlekette!" diyerek çarşafları makineye atsam, misafir geri geliyor.
  • misafir için hazırlanmış kekleri börekleri kısırları rahat rahat uzanarak yemenin verdiği tarifsiz his..
  • insanın kendi evine kavuşmasının verdiği mutluluktur. mutfak salon öylece bırakılır tv karşısına geçilir ayaklar uzatılır. daha sonra huzur yerini pis bir dürtüye bırakır kalkılır etraf toplanır.