şükela:  tümü | bugün
  • bir ismet özel siiridir;

    1.
    bütün renklerimi siliyor dışardaki yağmur
    derin bir bıçak izi olduğum için
    artık beyaz bir yumruk gibi kaldım diye
    hayatın karşısında
    bütün kurnazlığımı siliyor dışardaki yağmur.

    2.
    dik bayırların üstündeki bağlar
    titrek öpücükler gibi yapraklarını
    kızıl, kahverengi, ıslak yapraklarını
    gökgürültüsüne doğru sermektedir
    kargalar muş’un ve mezarlığın uğultusunu
    tartarken kanatlarıyla
    çoktan çorap örmeye başlamış dağlı kadınlardan uzakta
    evine bir kumru tadı bırakarak
    zülküf’ün anası
    düşünmektedir.

    3.
    güzdür ama
    avanti popolo şarkısı değildir bir ağızdan
    günler ellerimi sildiğim birer üstüpüdür buralarda
    kapıkulunun rezil tel örgüsü içinden
    ve şakrak dostlarımdan uzakta.

    4.
    şayaktan bir sabah örtüsü takılıyor aklıma
    kağnılar ve mali sermeye üstüne düşündüklerim
    halkın alkışlarıyla kuracağı dünya üstüne düşündüklerim
    ve artık sarışın olmayan
    gövdemi dünyaya bulayan sevgilim
    sarışın yapraklarıyla dökülüyor aklıma.

    5.
    sis sanki ayaklandırıyor yamaçları
    sisle çalkanıyor böğrümüzdeki ova
    bana çarpıp kırılıyor mahpusluk düşüncesi
    ben güya şiirler yazdığım için mahpusmuşum
    mahpus olduğu için şiirler yazarmış ho amca.

    6.
    nafile bir zamanın takvimidir
    güz güneşi toprak damlara değince yaşanılan
    çekiç örse var gücüyle vurmazsa neye yarar
    partizan varlığımı dünyaya çakmadıkça
    sabahın bekâreti karşısında kargalar.

    7.
    adını “bir gün fazla yaşamak” koyduk.
    ey merak, ey zafer haykırışı, oğlum!
    ellerin ve doğurtucu erkin başdöndüren macerası!
    ey toprağın ve rahmin tükenmez hünerleri!
    güz ki ancak hainin yüreğini soğutur
    bir korkağı mahzun kılar kırlangıç sürüleri
    sabırla, kin tutarak
    gülen günlere ulaşan sesleri bulduk
    adına “yaşamak” diyoruz
    “düşmana inat bir gün fazla yaşamak!”

    8.
    kirpiklerimin ucundaki bulutlar
    muş’ta güzün artık son kelimeleridir
    yüzümde serin soluğunu duyuyorum dünyalı meleklerin
    kar düşmeye başladı tepelerimize
    beyaz bir şiir için artık
    tüfeğimi doğrultuyorum.
  • "sarışın olmayan gövdemi dünyaya bulayan sevgilim, sarışın yapraklarıyla dökülüyor aklıma." diyebilmiş bir şairin dizelerini içeriyor. özel bir insanın kaleminden...
  • ismet özel'in bütün şiirleri içinde en ''yaşayan'' şiirlerden biridir. bir çehov öyküsü gibi kendinden çok önceki bir zamandan gelip çok sonralara uzanma hevesi taşıyan bir kesit.

    bir de mısra var:
    /günler ellerimi sildiğim birer üstüpüdür buralarda/
    okuduğum ve işittiğim en güzel imgelerden birini taşıyor.
    keşke böyle bir mısra kurmayı bileydim, dedirtir.