şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: vs)
  • fakir bir babanın iskender yemesi mutluluktur. fakir bir babanın "usta bizim çocuğa iskender, bana da bir mercimek çorbası" demesi huzurdur. huzur bir başkasının mutluluğundan mutlu olmaktır. mutluluk anlıktır. huzur ise zamana yayılır.
  • mutluluk kahkaha atmaksa, huzur gülümsemektir.
    mutluluk yalansa, huzur gerçektir.
    mutluluk dört nala gitmekse, huzur tırıs gitmektir.
    mutluluk aşksa, huzur sevgidir.
    mutluluk kırmızıysa, huzur mavidir.
    mutluluk bencillikse, huzur düşünceliliktir.
    mutluluk arzuysa, huzur istektir.
    mutluluk tutkuysa, huzur masumiyettir.
    mutluluk kavuşmaksa, huzur beklemektir.
    mutluluk paraysa, huzur zaman demektir.
    mutluluk yazmaksa, huzur okumaktır.
    mutluluk şarapsa, huzur su demektir.
    mutluluk geçiciyse, huzur kalıcıdır.
    mutluluk delilikse, huzur akıllılık demektir.
    mutluluk hep yaşanıldığı sanılansa huzur hep aranılandır.
  • mutluluk huzur getirmez, huzur ise mutluluğu umursamaz.
  • toyluk vs olgunluk
  • ya gercekten secim yapmak cok zor bence.
    yani mantıklı olan huzuru secmek elbet ama cok zor secim yapmak.

    mutluluk da gozlerinden ısık cıkıyor sevincten, icin icine sıgmıyor, yagmurda ayakların dans ediyor, guneste cicekler acıyor her yer, ruzgarda sacların ozgurce salınıyor.
    cok asık olup evlenen ciftler var ve hala askla baktıgını iddia eden eslerine. iste bu mutluluk. ustune gelen vefa.
    bir kopegin sevincle senle oynaması mutluluk.

    huzur da bir kedi yavrusunu biraz gezsin diye dısarıya bırakmak ve onun kapıdan ayrılmaması. ille senin kucagını istemesi. onu kucagına alınca mısıl mısıl uyuması. dehset kıymetli ve ozel. huzur en guvendigin ve cok sevdigin hayat arkadası.
  • gün geçtikçe huzur istiyor insan. mutluluk anlık, anlar da yaşamayı bırakıp rutine dönünce dünyan, huzur istersin.
    konuşmaya taakatinin kalmadığı yorgun bir iş günü sonrası, huzur istersin.
    toplantılarla dolu bir hafta geçirdikten sonra, huzurlu bir hafta sonu istersin.
    yıllık izin dışında mutluluk isteyemez kılar seni sistem.

    sanki yaş ilerledikçe huzur istiyor insan, kafa dinginliği istiyor daha çok.
  • huzur veren şeylerin mutlu da ettiğini farkedip, ikiye bölünmemişsen bir arada yasanabilen, benliğinin tüm yanları ile kendini bilmek, huzursuzluk ve mutsuzluk veren unsurların belki de mutluluk ve huzur veren şeyler icin yaptığımız tercihlerin bazı yan etkileri olduğunu bilmenin verdiği olgunluk ve sorumluluk alma ile, iniş çıkışlar içerisinde de yakalanılabilen şeyler ikiside... mümkün olabildiğince mutlu olmayı seçmek ile huzuru tehlikeye atmaksızın belli prensipler ile birlikte aynı anda anlık ucarı mutluluklardan da feda etmeden yaşamaya muktedir olunabilen ve aslında cok da farklı olmayan birbirinden ayırmaya gerek olmayan olgular bunlar.

    mutluluk cocuk yanımızdan geliyorsa, huzur güvenliğimiz ve benzeri ihtiyaclarımızın karsılanmasını dileyen daha ziyade yetişkin ve ebeveyn tarafımızdan geliyor ise, benliğimizi dengeler isek, ihtiyacımız oldugunda ihtiyacımız olanı yasamak kacınılmaz zaten... alışkın olmayan insanda bazen şaşkınlık yapıyor o ayrı:)
  • hemen hemen aynı şeylerdir.
    gecenin bir yarısı kabustan uyandığında birkaç saniye odayı dinler ve sadece rüya olduğunu fark edersin, ardından gelen şey mutluluktur.
    huzur hiç rüya görmemektir.
  • mutluluk, yaşamaya yaklaştırır ve yaşamdan zevk alınan anlarla ilintilidir yani yaşamdan bir parçadır; huzur ise ölüme, dinginliğe yakındır. bu, demek değildir ki yaşarken huzur bulamaz insan (acaba ölünce de mutlu olunabilir mi?) ...

    abes bir benzetme gibi olacak fakat mutluluk içinde yatılmaz mezarlarda, huzur içinde yatılır eğer yatılıyorsa elbet.

    a. dino uğraşırsa mutluluğun resmini yapabilir. peki ya huzurun resmini?

    (bkz: mutluluğun resmi/@madaque)

    huzur, bir kaçışın ve doygunluğun sonunda ulaşılandır. sondur. küldür. yanmışlıktır. pişmişliktir.

    mutluluksa, kıvılcımdır. yakar ama anlıktır. başlangıcın ortalarında bir yerlerde zaman zaman denk gelinendir yalnızca.*