şükela:  tümü | bugün
  • kafa dinlemekle müzik dinlemenin farklı şeyler olduğunu düşünen insanlardır.
  • sağırdırlar...
  • duyup da dinlemeyen insanlardır, bakıp da görmeyenlerden pek farklı değillerdir.
  • her güne bir sarki listesi tutamayan insanlardir. bizden degillerdir (ara: bizden* degildir*). neler kacirdiginin farkinda olmayan insanlardir, yazik.

    burdakiler ise ayri tutulmali:
    (bkz: valla ben muzikten anlamam ama)
  • belki de neler kaçırdığının farkında olmayan değil, neler kaçırdığını umursamayan insanlardır. müzik dinlemeyenler bizden değildir diyenlere ise "pardon siz kimdiniz" diye sormaları muhtemeldir.

    bir sürü şey zaten kaçıyordur, varsın müzik de kaçsındır. ayrıca nasıl olsa müzik çok uzaklaşamaz bir çok kaçanın aksine.

    zamanının ötesinden gelen edit:
    evet siz haklısınız ölsün bu insanlar. ümit besen'den dinliyoruz, i love you i love you
  • ruhsuz insanlardır tek kelimeyle. fazla güçlü bir karaktere sahiptirler. müzik nihayetinde melodisinin ve sözlerinin ötesinde duyguların yansımasıdır. kişinin sınırları belli, duygu yelpazesi darsa, insan fazla muhafazakar ve tekdüzeyse müzik hayatlarında fazla bir yere sahip değildir.
  • adeta ben. konsere gitmeyi, canli muzigi, bir o kadar da yolda giderken dinlemeyi cok sevmeme karsin; mesela evde otururken hic aramadigim bir aktivite. eskiden boyle degildim, yaslandim herhalde diyorum, zira mesela birsey okurken, suraciga yazi yazarken vs. arka planda muzik olursa nasil kafam dagiliyor tarif edemem. en sevdigim muzik calsin, kafam mesgulken bana o zinnzinnzinndan ote birsey ifade etmiyor. bu sebepten "iyy muzik dinlemeden yasayabilen insan" damgasini yemis oldugumu farkediyorum, ama umrumda mi? degil. nene gibi oturuyorum sessizlikte.
  • böyle bir dünyada yaşamaları biraz güç geliyor.eğer yaşıyorlasa da sadece fiziksel oalrak ama ruhen çoktan ölmüşlerdir.
  • bu insanlar asla kabul görmezler. diğer sanatlara olan ya da olmayan ilgi, her daim normal karşılanır. hobidir, kimi ilgilenir kimi ilgilenmez diye bakılır gayet geniş. ama müziğe ilgi duymadığınız zaman adeta insan değilmişsiniz gibi bakarlar. evimde hiç cd olmadığını, sadece arabaya teybi açtığımı ve bunun bana yettiğini belirttiğim insanlar ısrarla geçmişimde travma aramıştır. ben müzik dinlemiyorum; mutantım, sen de resim yapmıyosun ya da öykü okumuyosun; ama bu normal... hiçbi zaman anlamadım. müziğin neden sevilesi bişey olduğunu anlamakta zorluk çekmiyorum hiç ama sürekli illa fonda müziğe ihtiyaç duyan bazı insanların da, içten içe bir korku yaşadıklarını düşünmüyor değilim. eve girer girmez, izlemese de tv yi açan, altına yapmak üzere olup da, tuvalete girmeden eline okuyacak bişey almaya çalışanlarda olduğu gibi... kendileriyle baş başa kalma korkusu.