şükela:  tümü | bugün
  • muzikten para elde etme carklarinin tamami. (bkz: plak $irketi)
  • bircok $ey gibi yine ingiltere'nin elindedir. dunya muzik endustrisi tabii.. yoksa kim ne yapsin tukiye'deki piyasayi. kendi yaginda kavrulur anca..
  • kuculmektedir. yok oldugunda dunya daha guzel bir yer olacaktir.
  • 2005 verilerine, yeni verilerden haberim yok ama muhtemelen şirket evlilikleri dışında veriler çok değişmedi, göre dünya müzik endüstrisi dört büyük firma tarafından kontrol ediliyor; american online- time warner, sony/bmg, universal ve emi. bu şirketler dünya müzik piyasasının %80'lik dilimini kontrol ediyorlar. tabii bu firmaların yatırımları müzik endüstrisi ile sınırlı değil. benim gibi müziğin ticari ürün muamelesi görmesine karşı olanlar için sevindirici olabilecek bir haber bu firmaların karlarının 2002'den bu yana çok ciddi bir şekilde düşmekte olduğudur. burada temel sorumlu internet kullanımı, daha özelde p2p programlarının yaygınlaşması olarak görülmekte, ki burası tahmin edilebilecek kısım fakat bazı araştırmalara göre elektronik müzik gibi mekan ve performans anına sıkı bir şekilde bağlı müzik türlerinin yaygınlaşması da karlardaki (oran değil, şimdi açıklayacak yerlerim arıyor) azalmanın temel sorumlularından biridir.
  • bu kadar basit ve güzel anlatılabilirdi:

    http://9gag.com/gag/4912982
  • (bkz: levent pekcan)'ın son haftalık gündemde belirttiği kadar teknolojinin önünde ki en büyük engellerdendir. işin kötü tarafı çözümü de bulunamamaktadır.

    https://youtu.be/5e-3bspea_0?t=1356
  • çevrimiçi ağlar ve dosya paylaşımı müzik endüstrisinin parametrelerini değiştirdikçe, ticaret, kapitalizm ve ekonomik uçurumlar arasındaki gerginlik yenilenmiş bir vurgu buluyor. fakat kim kazanıyor ve sanatçı/şarkıcı diye önümüze sürülen ''yeni insanlar'' kim ve nasıl ünlü olarak toplumun karşısına çıkarılıyor?

    müzik endüstrisinin hızla değiştiği ve bu değişikliklerden çok açık bir şekilde kaybedenler (müzik piyasasında unutulanlar) ve kazananlar (birden köşeyi dönenler) olduğu bize hiçbir zaman klasik söylemler olarak gelmeyecek. elbette ki büyük değişikliklerin tümü, internetin ve çevrimiçi medya formatlarının, herhangi biri tarafından çoğaltılabilen ve dağıtılabilen, etkin bir şekilde maliyetsiz bir şekilde geliştirilmesinin bir sonucudur. kaybedenler, geleneksel olarak çeşitli müzikal emtia türlerini satarak hayatlarını gelenekselleştirmiş müzisyenler ve şirketlerdir: en açıkçası, vinil plaklar, kasetler, cd'ler, vb. gibi fiziksel biçimlerde yapılan kayıtlar. dağıtım zincirinin sonları: tüketiciler veya kullanıcılar en altta ve büyük çapta toplayıcılar ve medya içeriği distribütörleri - örneğin apple itunes mağazası, google (youtube aracılığıyla) vb. bu değişikliklerin bazılarının sonuçları ve bunları nasıl kavramsallaştırabileceğimizi düşünmek.

    müzik endüstrisindeki bu dönüşümün en önemli özelliklerinden biri, müziğin etkili bir şekilde meta-metalaşmasıdır. 19. yüzyılda, notalar için bir piyasanın gelişmesi ve halk konserlerinin yayılmasıyla birlikte, müzik kar için alınıp satılabilecek bir şey haline geldi. bu durum açıkça 19. yüzyılın sonundaki ses kaydının icat edilmesi ve bunun sonucunda müzik kayıtları için bir dünya pazarının büyümesiyle büyük bir artış göstermiştir. bahsettiğim teknolojik değişikliklerin kilit etkilerinden biri, bu kayıtların emtia durumunu ciddi şekilde zayıflatmaktı. bir emtia daima statüsüne ve göreceli kıtlığına olan değerine bağlıdır; bu metaların çoğaltılması ve dağıtılması etkin bir şekilde serbest kaldığında, o zaman bu değeri ve bu durumu mutlaka kaybeder. bu, müzik tüketicileri için harika bir haber, ancak üreticiler için, aniden satacak bir şeyleri olmadığı anlamına geliyor. sanırım 21. yüzyıl toplumları için ortaya çıkan soru şudur: eğer profesyonel müzisyenlere sahip olmak istiyorsak (ve elbette onlara ihtiyacımız olmadığını söyleyenler var), o zaman onlar için nasıl para ödeyeceğiz?

    şimdi, bu belirli konuya geri dönmeden önce, bu sorularla ortaya çıkan bazı kavramsal sorunları açıklığa kavuşturmak istiyorum. öncelikle, daha önce bahsettiğim bu süreçten iki "kaybeden" ve ''kazanan'' grubu arasında bir ayrım yapmak istiyorum: internet şarkıcıları ve geleneksel müzisyenler. onları tarif ettiğim terimlerle, her iki grup da, nihayetinde, müzikal ürünleri göreceli bir kârda satmaya çalışıyor. ancak, bu karları elde etmenin amacının ne olduğu konusunda aralarında temel bir fark var. müzisyenler söz konusu olduğunda, çok açgözlü ve gözünü para bürümüş bireylerin yanı sıra, diğerleri için amaç, müziklerini ve sanatlarını sürdürmelerini sağlayacak saygın bir yaşam standardı için makul düzeyde yeterli gelir sağlamaktır. aynı şeyi, yeni müziği desteklemek için yeniden yatırım yapılanların üstünde asla büyük kazanç sağlamayan bağımsız müzik şirketleri için de söyleyebiliriz. ancak büyük müzik şirketleri söz konusu olduğunda, amaç sadece çalışanları için kabul edilebilir gelir elde etmek değil, aynı zamanda uzun vadeli, sınırlandırılmamış ve sınırsız sermaye birikimidir. burada sunduğum fark, bu nedenle temel ama şaşırtıcı derecede olağandışı bir durum: bir yandan ticaret ile diğer yandan kapitalizm arasında.

    kapital sisteme dayanan müzik endüstrisinin yaptığını bildiğimiz en can alıcı nokta toplumun karşısına onların içinden çıkmış yeni bir ''şarkıcı'' profili oluşturmaktır. toplumun karşısına çıkarılan bu kişi(ler) öncelikle halkın içinden gibi gösterilir. daha sonra bu kişi(ler)e kapital sistemli müzik şirketleri tarafından tepeden inme bir şekilde zenginlik verilir. tepeden inme bir şekilde zenginlik içinde yüzdürülen bu kişi(ler) kapitalist sistemin toplumsal reklam yüzleri haline getirilir. bu kişi(ler) de aslında bu durumun farkında değildir. çünkü kapital sisteme dayanan müzik endüstrisinin ilk atacağı adım ünlü yapılacak ve tepeden inme bir servet verilecek olan kişi ya da kişilerin bu durumdan tamamen habersiz olmalarını sağlamaktır.

    müzik endüstrisinin kendisi doğrudan sermaye birikimi sürecine yönlendirilmiş gibi görünmese de, müzik sahnelerinin ünlü edilenleri kaçınılmaz olarak, hem genel olarak hem de müzik endüstrisi ve kapitalizm tarafından genel kapitalist üretimine (üretim için tüketim) ve toplumsal psikolojik manipülasyona katkıda bulunabilecek çeşitli kapitalist biçimlerine alet olmaktadırlar.

    bunlar, son derece önemlidir çünkü sektör genelinde gözlemlenebilecek bir eğilimi örneklemektedir. bu şekilde müzik, halka satışlara dayanarak artık canlı veya kaydedilmiş bir şekilde kendisini ayakta tutamaz. bunun yerine, yalnızca kurumsal sponsorluk ile sürdürülebilir. müzik artık, kurumsal patronlarının marka kimliklerini geliştirmek için ruh halimizi, öz, yer ve zaman anlayışımızı etkilemek için olağanüstü gücünü kullanmak olan pazarlama/kapitalist (üretim için tüketim) endüstrisinin bir koludur. bu, ünlü edilenler ve onlara servet bazında ödeme yapanlar arasındaki ilişkinin bir dereceye kadar patronluk ve müşteri ile yarı-feodal bir ilişkiye geri döndüğü, ancak işveren sadece ünlü edilenler için ödediği gibi, tamamen kapitalist hale gelen bir durumdur. belirli bir süre için, satışlarda telif hakkı ödemeyi taahhüt etmek yerine gibi vb.. her iki şekilde de, sanatsal olarak ''müzisyenlik'' modelinde var olan bağımsızlık, kalite ve özgürlük ortadan tamamen kalktı.