şükela:  tümü | bugün
  • yıl 1995. bir heves edip tesettüre girdim. ortaokul öğrencisiydim.
    o sıralar dinciler kızlarını okula göndermez, eve hapsederdi.
    bense başımda eşarpla sokakta oynar, okula giderdim.
    birgün yine sokakta oynuyorum. bir cehape kadın kolları teyzesi beni gördü. titrek bir ses tonuyla bu soruyu sordu.
    ben de bir an duraksadım. sonra yanıtladım: çünkü kızlar adet olduktan sonra örtünürler.
    kadıncağız vah vah, tüh tüh, yazık, diyip, gitti.

    işte o an, benim aydınlandığım andı. sokaktaki, mahalledeki, okuldaki, televizyondaki, ders kitaplarındaki akranlarımın hepsinin başı açıktı.
    benimki niye değildi?
    çünkü müslümandım.
    o teyze müslüman değil miydi?
    müslümandı.
    benim arkadaşlarım üstlerinde taytları ve atleti ile ve at kuyruğu saçlarını savura savura, ferah ferah ip atlarken neden ben bol ve uzun giysilerimle şapır şapır terliyordum?
    halbuki daha memelerim bile büyümemişti.

    artık örtünmek istemedim.
    ebeveynlerim, bu düşüncemin geçici bir heves olduğunu, akranlarımın cahil olduklarından kapanmadıklarını, zamanla alışacağımı, şeytanın aklımı çelmeye çalıştığını söyledi.
    kendi hür irademle kapanmıştım. yine istersem açılabilirdim.
    ama eğer başımı açarsam, çok üzüleceklerini ve hayal kırıklığına uğrayacaklarını söyleyip, kararı bana bıraktılar.
    ben de açılmaktan vazgeçtim.

    yıl olmuştu 2005, ben üniversiteye başlamıştım.
    artık bir yetişkindim ve ebeveynlerimin hayal kırıklıklarını önemsemiyordum.
    bir anda başımı açtım, namazı bıraktım. allah beni seviyorsa böyle sevsindi. çünkü ben örtünmeyi ve ibadeti sevememiştim.
    ebeveynlerim, bir yetişkin olduğum için saygı duyup kararımı eleştirmedi. beni eskisi gibi sevmeye devam ettiler. çünkü allah da kullarını her şeye rağmen severdi.

    2 sene sonra, allah'ı da dini de reddettim. çünkü insanlar dinler, doğaüstü şeyler uydurup inanmışlar. ben inanmıyorum. artık ateistim.

    buradan tontiş cehape kadın kolları teyzesine selam ederim.

    (bkz: neden başın kapalı değil)