şükela:  tümü | bugün
  • andre breton şiiridir.

    o taraçaların en üstlerinden biz kuşları daim büyüyen sen
    her gece çiçekli bir dal yapan omuzlarından o kuşlar biz o canım
    arabanın kollarına
    o kuşlarınız biz kıvılcımlardan daha parlak fışkıran bileğinden
    o iç çekişleriyiz camdan heykelin o dirsekleri üzerinde kalkıp
    doğrulan uyurken biri
    gedikler açılan o pırıl pırıl yatağında
    gedikler ki oradan mercan ormanlarda o düzlüklerde
    geyikler görünür
    sonra çırılçıplak kadınlar ta derinlerinde bir
    maden ocağının
    hatırlarsın sonra sen uyanır trenden inerdin
    şöyle bir durup bakayım demezdin o koca koca barometrimsi
    köklerin peşindeki lokomotife şöyle bir
    o ki sızlanır durur bakir ormanlarda ölümcül kazananlardan
    sızlanır durur o sümbül tüten bacalardan gömlek değiştiren
    mavi yılanlardan
    o zaman biz senin önünden gidiyorduk biz o değişmelere
    bağlı bitkiler
    birinin her zaman suçüstü yakalayabileceği o her gece işaretler
    yapan biz
    o hani evi yıkılırken hani birbirine karışmış bir yığın acayip şeyin
    önünde şaşırıp kalan
    sonra yatağını sofayı merdivenini arayan hani
    merdiven dallanır budaklanır büyür durmadan
    götürür değirmen taşından bir kapıya genişler nasıl bir
    alanda birdendire
    kuğular gibi sırtını çıkarır kanadını açar bir sahanlık yapar
    bir yerini ısıracakmış gibi kendi üstüne kıvrılır
    ama basamakların ayağımızın altında çekmeceler gibi birer birer
    açılışına bayılır
    ekmek çekmecelerin şarap sabun ayna merdiven çekmeceleri
    o bir tutamlık saçın ten çekmeceleri
    tam bu sırada bakarsınız binlerce vaucanson ördeği
    tüylerini parlatır
    sen şimdi geriye dönmeden göğüslerini yapan o malayı alıyorsun
    biz sana gülüyoruz sen bizi uzunlarımıza tutuyorsun
    sonra senin isteğin gibi duruyoruz işte
    göz kapaklarımızın altında öyle kımıldamadan hiç
    hani o yattığı neden sonra bir bakmak isteyen
    kadın gibi hani

    çeviri: ilhan berk