şükela:  tümü | bugün
  • obezite için doktora gittiğim süre boyunca gözlemlediğim kadarıyla, obeziteye yaklaşım ikiye ayrılıyor:

    1- accık boğazını tut

    2- bu zamana kadar neredeydin?

    sonra zipir neden sinirlisin, zipir neden bağırıyorsun?

    bak ben 26 yaşındayım. kendimi bildim bileli obezim. 4.5 kilo doğmuşum. bu zamana kadar neredeydin diye soranlara cevabımdır. ben bu hale gelmedim ki, ben hep böyleydim lan! evet daha az kiloda olduğum zamanlar oldu. ancak hiçbir zaman zayıf, yahut normal vki içersinde olmadım. ömrümün hiçbir döneminde. bu hale nasıl geldim, bilmiyorum yani.

    insanlar obez hastaların gerçekten de bir köşede sabah akşam yemek yiyip sonra da ortada çözüm için ağladığını sanıyorlar. oysa sorun bundan ibaret değil. bu insanlar, ömürleri boyunca böyleydiler. ve bir yerde kafayı kırıp çözüm aramaya başladıklarında "bu zamana kadar neredeydin demek son derece saçma oluyor.

    ben 26 yaşındayım, 12 yıl önce çapa'ya gittim endokrinolojiye obezite için. bir yıl boyunca beni dolap beygiri gibi döndürdüler hastanenin içinde. yok o testi yaptır yok bunu yaptır yok bunun zamanı geçmiş yok bu yanlış olmuş derken, bir yıl sonunda bana koyabildikleri tek teşhis "polikistik over" ve dedikleri cümle de şuydu "annesi harçlığını az versin mc donalds'a az gitsin"

    amk doktorunun bilmediği şey, benim o zamana kadar mc donalds'ın kapısının önünden bile geçmediğimdi. ben üniversiteye başlayana kadar fast food yemedim. üniversitede alıştım bu merete. kola içmezdim. çay kahve içmezdim. çay kahve hala içmiyorum ama, kolaya da alıştım üniversite ile birlikte. o dönem nasıl kilo alıyordum? çok fazla çikolata ve tatlı yiyordum. yemesem ellerim titriyordu sanki. böyle bir tatlı bağımlısıydım. bununla beraber, bir sene boyunca beni yok kandı yok ultrasondu diye dolap beygiri gibi döndürenler, bir şeker yüklemesi testi bile yapmadılar.

    her neyse, bir senelik maceradan sonra doktorlara, hastaneye, endokrine, atom fiziğine ve profesörlüğe de lanet ettikten sonra, madem bi bokumuz yokmuş o halde diyetisyene gidelim maceralarımız başladı.

    şu an evde yaklaşık 15 farklı diyetisyenden diyet reçetesi var. en eskisi 2003 yılına tarihleniyor. bu süre zarfınca, kilo verdiğim, verdiğimin fazlasını geri aldığım, ilaç kullandığım, siktiret diyeti deyip hominigırtlak yediğim dönemler oldu. en son geçen sene bir 14 kilo vermiştim. onun da sekizini geri aldım.

    neden böyleyim? neden birlikte diyet yaptığım herkes hayvan gibi kilo veriyorken, ben onlarla aynı şeyi yememe rağmen kilo veremiyorum? neden açlığa dayanamıyorum? üniversite hastanesine de endokrine de lanet olsun amk demiş olduğum için, normal bir hastanede normal bir iç hastalıkları uzmanına gittim. ben zayıflamaya çalışıyorum kilo veremiyorum bi bakın dedim. tahlil istedi. bende hipotiroidi varmış. insülin direnci varmış. polikistik over varmış. bunların hepsini, baktığı üç sayfalık test sonucundan söyledi, üstelik o testlerin çıkması sadece 2 saat sürdü. bir sene boyunca hastanede koşturup hiçbir fayda sağlayamayıp sonra da bilime inancı kaydetmenin ne kadar anlamsız olduğunu gördüm.

    velhasıl, verdiği ilaçların bir kısmını düzenli kullandım, bir kısmını kullanamadım. aradan sekiz ay geçti. verebildiğim kilo miktarı sayıyla 3. üstelik, eskisinden daha kötü durumdayım. vücudumun her yerine kramplar giriyor, ellerim titriyor, üzerimde bir hastalık ve kendini iyi hissetmeme hali var. durup dururken bayılacak gibi oluyorum. durup dururken midem bulanıyor. gözlerim acıyor. bazen gözlerim kararıyor. zırt pırt çişe gidiyorum. iki damla işeyip geliyorum. zırt pırt acıkıyorum. sanki midemde bir karadelik var.

    yine gittim. tiroidde anlamlı bir gelişme olmadığı gibi, şekerim de yükselmiş. diyabet tanısını kesin olarak koymak için şeker yüklemesi testi istedi. ancak çok sevdiğim bir doktor arkadaşım, yaptırmamı sakıncalı buldu. insüline başlama süremi kısaltabilirmiş. o nedenle, kesin tanı endokrine tekrar gittiğimde yapılacak testlerle konulacak. bu arada şeker şüphesi ve gözümün sürekli karıncalanmasından feci halde tırstığım için, göz doktorundan da randevu aldım.

    şimdi bunları anlatıyorum. neden? çünkü insanlar bizim hiç çaba harcamadığımızı, hominigırtlak yiyip sonra ağladığımızı, soruna çözüm bulmaya uğraşmadığımızı sanıyor. sorun şu ki, uğraşıyoruz. çaba veriyoruz. olmuyor. yenildikçe, hüsrana uğrayıp daha çok yiyoruz. bir gaz geliyor. yine çabalıyoruz. olmuyor. "kafanda biter bu, istedin mi yaparsın" olayı değil bu. insanın iradesi yaa iradesi filan diyorsunuz ya, nah iradesi işte. düşünüyorum da, şimdiye kadar yaptığım diyetler içersinde, bir şeker hastasının asla yapmaması gereken, ölümcül bile olabilecek diyetler varmış. ne akla hizmetle yapmışım bilmiyorum. şimdiye kadar yaptırdığım kan ve idrar testlerinin hiçbirinde şekerin yüksek çıkmamasına güvenmişim herhalde. ama neden kilo veremediğimi, aksine nasıl daha fazlasını aldığımı anlayabiliyorum şimdi en azından.

    bundan sonra ne olacak bilmiyorum. durumum uygun bulunursa, ameliyat olmayı düşünüyorum. testlerimi yapan doktor, ameliyat olmamı önerdi. gittiğim cerrahlardan biri, ameliyat olmak yerine mide balonu düşünmemin daha iyi bir fikir olduğunu, her yolu denemeden bu ameliyat işine girişmemem gerektiğini söyledi. zaten riskli bir ameliyat olduğunu bildiğim için, özele gitmeyi düşündüm. parası neyse kredi çekip halledecektim. amk kyk'sı, diğer tüm kredi alanlarla birlikte benim de kredimi vergi dairesine devretmiş. şimdi bir bankadan kredi çekme hayalim suya düştü. iki gün boyunca ağladım. ne yaparım, nasıl öderim, nerden para bulurum diye kendi kendimi yedim. doluya koydum almadı boşa koydum dolmadı. insanın tüm hayallerini, umutlarını, planlarını bağladığı şey birdenbire elinden kayıp gidiyor. çok üzüldüm. çok koydu bana. bıraktım sonra. testlerime tahlillerime odaklandım. hastanelerde randevu kovalamakla uğraştım.

    şimdi korkuyorum. kilo verememekten korkuyorum. ömrüme böyle devam etmekten korkuyorum. ameliyat olmaktan, ölmekten, kör olmaktan, diyabetten, insülinden, hastanelerde koşturmaktan, doktorlardan, çabaların yine sonuçsuz kalmasından korkuyorum. durup durup ya kör olursam diye ağlıyorum. ya ölürsem diye ağlıyorum. ya para bulamazsam, ya vergi dairesi bana borcumda sorun çıkarırsa diye ağlıyorum. annem hasta diye ağlıyorum. annemin hastalığına kendi derdimden bakamıyorum diye ağlıyorum.

    tüm bu sıkıntılarım içinde hastanelerde koştururken gördüğüm insanların bana diyet reçetesi verip "bu zamana kadar neredeydin" diye sorması bende artık bir öfke patlaması yaşatıyor. kontrolsüz sinirleniyorum. sabahları pasta börekleri yapıp doktorum izleyen teyzelerin "gürkan kubilay'a git" demesinden bıktım. ulan ben burda ayın sonunu nasıl görürüm diye düşünüyorum ne gürkan kubilayı ya? hayatımın en önemli kararlarından birini vermek üzereyken, gitmek istediğim doktora sırf maddi sorunlar yüzünden gidemiyorum. kalkmış bana gürkan kubilay diyor, ahmet maranki diyor! çıldıracak gibi oluyorum. üstelik, bana bütün bunları kendi götüne göbeğine bakmadan söyleyebiliyor.

    obezitenin en güzel yanı ne biliyor musunuz? yemek yemenin, dünyanın en süper antidepresanı olması. en zor zamanlarımda bile bir çikolatalı kekin beni gülümsetmemesi gibi bir şey söz konusu olamazdı. intihara kalkıştığım dönemler de dahil olmak üzere, hayatımda hiçbir dönem şu anki kadar psikoloğa ihtiyacım olduğunu hissetmemiştim.

    edit: gözlerimi şeker için kontrol ettirdim. bir sorun yokmuş. doktor 4 ayda bir kontrole gelmemi söyledi. umarım bu da altı aylık dişçi ziyaretlerim gibi olmaz. gözümde kuruluk varmış sadece. boku bokuna ağlamışım.
  • amk hala bunun hakkında "insan isterse obeziteyi yardım almadan yener" diyen dallamalar var. ağızlarına bok torbası çarpmak istiyorum bunların!

    sevgili "acık boğazını tut" insanları, selam naber? obezite, dünya sağlık örgütünce tanınmış bir hastalıktır. nedenleri, çok ve çeşitli olabilir. diyabet, tiroid, çeşitli mide rahatsızlıkları, geçirilmiş hastalıklara bağlı olarak kullanılan ilaçlar ve evet yeme bozukluğu.

    bir insanın, durduk yere normal kilosunun çok çok üstünde olması normal mi sizce? yani bu sadece yiyerek mi oluyor sanıyorsunuz? normal bir insan, bir gün yemeği fazla kaçırsa, ertesi gün az yer ve dengeler. şişman insanlar bunu yapmayacak kadar salak mı sanıyorsunuz? yapmıyor değil. yapamıyor. neden çünkü metabolizması senden farklı çalışıyor. sözgelimi, hipotiroidi varsa, senden daha az yese bile, metabolizması yavaş olduğu için zamanla kilosunda artış olacaktır. farkına bile varamadan hem de. onu geçtim, hiçbir sağlık sorunu olmasa, sadece yeme bozukluğu olsa bile, yeme bozukluğu bir psikolojik rahatsızlıktır. tedavisi de çok zordur. sırf bunun için psikolojik yardım almak gerekir.

    kimse, yardım almadan, kendi kendisine hastalığını yok edemez. bende hipotiroidi var, az yiyim, allaha dua edeyim geçer mi diyeceğiz? yahut şeker hastasıyım. az yiyim, allaha dua edeyim, şekerim düşer de köşede ölürsem takdiri ilahi zaten.

    amk sizin zihniyetinizin yaa... her şeyi siz bilirsiniz zaten.
  • balık etli ve biraz ustu insanlara "kilolu", "sisko" filan gibi tabirler kullanırız gunluk hayatta. oysa ben bundan bir sene evvel apayrı bir kategoriden yarısmaya katılıyordum: obezite magduru

    "merhaba. ben tuzbuzz. boyum 1.71. 90 kiloyum. herkes obez oldugum konusunda hem fikir. benden iki kadın, uc cocuk olusturulabilir."

    o donemde de aksi gibi bir belgesel izlemistim. obez bir kızı en sonunda kapıdan cıkaramadıkları icin itfaiyeciler camdan cıkarıyordu. allahım, her seyi abartma huyumdan vazgecmek icin en dogru zaman, obezin de en asmısı olmayayım diye etmedigim dua kalmadı sozluk. hayır zaten turkiye gibi elalem ne derler ustune hayat insaa edenlerin ulkesinde yasıyoruz. kendimi dusunuyorsam serefsizim. itfaiyeciler beni camdan cıkardıklarında annem konu komsunun yuzune nasıl bakacaktı? hı?
    gittigim hicbir magazada ustume gore bir sey bulamıyordum. xlargelara bile sıgamıyordum uleyn. nineler gibi buyuk beden magazalarından giyinmeye basladım. artık acıların kadını kucuk emrahcanandım. bol elbise haricinde bi sey giyemez oldum. ve henuz sadece 28 yasındaydım. (yazar bu cumleyi kurduktan sonra birkac saniye dusunur. uleyn sanırım bu yas ufak bir yas degil. bir hayli yaslanmısız. neyse yazımız itibariyle sizin okurken "vah vah ne kadar da gencmis yavrucak" demenizi rica edecegim. tesekkurler)
    ise giderken makyaj yapmak mecburiyetinde olmasam aylar boyunca hic aynaya bakmayabilirdim.
    arada arkadaslarım "36 bedenden 38 bedene cıktım. vahim durumdayım" filan gibi seyler soylediklerinde "allahım, bu insanları obez yapasın" diye beddua etmemek icin kendimi cok zor tuttum dostlar. ben 46 bedendim uleyn.
    simdi hikayemizin guzel kısmına geliyoruz. o sıra hayatıma bir adam girdi ve benim dıs goruntu itibariyle icler acısı halime ragmen "benim guzeller guzeli sevgilim" "salt yuzunun guzelligi yeter benim canımın" filan gibi sekillerde sevdi beni. su an tekrar dusununce bu yazımızın esas kahramanı olan kisilik sevgilim. hani ic guzellik teraneleriyle insanlar birbirlerini uyutmasınlar diyorlar ya ic dunyamın ne kadar guzel oldugu elbet tartısılır da ben bu tarz insanlar vallahi de billahi de tanıyorum.. dıs guzelligi onemsemeyen, baska seylere oncelik veren insanlar da var.. ve o kadar harikalar ki.. cok guzeller leyn boyle adamlar, bu tarz kadınlar. hastasıyım kendilerinin. "ben karsımdakinin ruhunun guzelligine bakarım" kalıbını da degistirmek lazım.. yerine "ruhu guzeller oncelikli olarak dıs gorunuse bakmaz" diyelim. evet, bence daha uygun. ve goruntu cagımızda boyle insanlar o kadar azlar ki.. o kadar degerliler ki.. canlarım benim..
    velhasılı kelam sonra dedim bu hayat obez obez gecmesin, bir yirmi kilo verdim birkac ayda (kiloları hızlı aldıgım icin vermesi de kolay oldu), son verilecek on kilom kaldı, ama insan boyutlarındayım artık.. kilo dedigin veriliyor istenince, dert etmemek lazım cok cok.. esas olan hakikaten baska seyler olmalı kisisel dunyalarımızda..

    obez hayatımın bana katkısına gelince..
    yerkurenin en harika adamı olduguna inandıgım bir sevgili.
    belki normal boyutlarda olsaydım, o'nun ne derece esaslı, ne kadar harikulade, ne kadar esine az rastlanır bir adam oldugunun bu kadar farkında olamayacaktım..
    her serde bir hayır vardır dostlar. bosuna dememisler buyuklerimiz.
  • reha muhtar'ın bir haberine konu olmuştur obezite.
    iki tane 5 yaşında obez velet bulup stüdyoya zorla kapadıktan sonra ahret soruları yöneltmeye başlamıştır bu şirin yaratıklara.

    reha - adın ne bakiiim senin?
    kız - (tükürük saçıp köfte dudaklarını açarak) ööööööööööössssssske

    reha - ne yiyosunuz siz bir günde anlatın bakiim bana
    oğlan - üç tavuk* yiyoooooorum beeen.
    reha - üç tavuk? hepsini tek başına mı yüyosun yani? *
    oğlan - eveeeeeet
    reha - başka ne yiyosun
    kız - bööööyle * salatalık yiyoruuum.

    beslenme uzmanı tahta gibi sinir bakışlı ince dudaklı muhtemel oğlak kadınına dönerek:

    reha - e ne diyorsunuz siz buna? ne önerirsiniz? ne yemeleri lazım?
    oğlak - sabahları bir bardak süt içmeliler.
    reha - bakın ablanız ne diyor **. sabahları bir bardak süt diyor? ne diyorsunuz ***
    kız - çoook güsel oluyooooooooo -ama zavallı aklına getirmiyor sadece süt içeceğini, o sanıyo ki yiyecek normalde yediği her şeyi, bir de üstüne süt içecek, yani aksine imkan ihtimal vermez zaten-

    reha - peki siz yemek yemediğinizde ne yapıyorsunuz?
    oğlan - oturuyoruuuz* (yemeği de ayakta yemediklerine göre başka bir şey yapmıyorlar)
  • ileri yaşlarda insanın yaşama isteğini, hatta yaşamını elinden alabilen hastalık.
    genç yaşlarda muzdarip olunduğunda nispeten katlanılabilirdir belki,
    ama şöyle düşünüldüğünde o da olmuyor: "ulan ileride yaşlılıktan zaten hareket edemiycem, gençken de bundan edemiyorum. mınak dumun hayatı kırlent gibi kanepe köşesinde oturarak geçti"
  • dünyanın en samimi itirafını yapıyorum;

    hayatım boyunca eşcinsel eğilimlerimden şişmanlığımdan utandığım kadar utanmadım, çünkü iyi bir izlenim yaratırsanız gerisi çorap söküğü gibi geliyor maalesef :/

    obezite kara büyüdür, lanettir...

    e anlayın artık :(
  • kopyala yapıştırcılık yapacağım ama önce bir iki laf edeyim.

    son bir kaç yıldır özellikle obez kız çocuklarında sık karşılaştığım bir durum var. okulda arkadaşları aşağılayıp dalga geçiyor. e biz buna alışkınız. belki sen de dalga geçtin. buraya taşımak istediğim şey, bu çocukların bir kısmı bu duruma dayanamayıp okulu bırakıyor. dün bir hastamız vardı. diyeti anlatmadan önce rutinlerini, okul saatlerini vb sorarım. okula gitmiyorum dedi. sebepleri kurcalayınca bu çıktı. ortaokulda, daha ilk yılda bırakmış 17 yaşında bir genç kız.. annesi 30'ların ortasında ve açık öğretimle üniversite diplaması alacak.

    mesele sosyal açıdan epey önemli aslında. gelelim kopyala yapıştıra..

    obez insanlar genellikle tembel ve oto kontrolleri zayıf bireyler olarak görülüyor ve sosyal itilmeye maruz kalıyor. bu aşağılama çocukluk çağında lakap takmaktan, sosyal ilişkilerde izole edilmeye, işyerinde daha düşük maaşa zorlanmaya kadar ilerleyebiliyor. eşlerden birinin obez olması ailenin çatırdamasına ve birçok sosyal probleme yol açıyor.

    yapılan çalışmalarda obez insanların hem iş bulmalarının daha zor olduğu, hem daha fazla iş ve daha az maaşa zorlandıkları, hem de biri kovulacağı zaman ilk feda edileceklerin onlar olduğu ortaya kondu. abd’de 40 yıllık bir kariyeri olan obez birinin zayıf olandan yılda en az 100 bin dolar daha az kazandığı belirlendi. kilo nedeniyle ayrımcılık ne yazık ki obezite kadar hızlı artıyor. 1995-2005 arasındaki on yıllık sürede yüzde 66 oranında bir artış söz konusu.

    yale üniversitesi’nin binlerce obez insanla yaptığı çalışma, obezlerin iş yerinde en az bir kez ayrımcılığa uğradıklarını, üstelik bu ayrımcılığın etnik köken veya cinsiyet nedenli olandan çok daha yaygın olduğunu gösterdi. kilo arttıkça ayrımcılığın ağırlığı da artıyordu. buna göre, hafif kilolu kadınların onda biri, obezlerin beşte biri, çok şişman olanların ise neredeyse yarısı ayrımcılığa maruz kalıyor.

    daha da tehlikelisi, doktorlar ve sağlık çalışanları arasında yapılan birçok araştırma, sağlık çalışanlarının da obez hastalara karşı bilinçli veya bilinçsiz olarak ayrımcılık uyguladığını gösteriyor. buna göre, doktorlar obez hastalara daha az zaman ayırıyor, tetkik istemekte daha isteksiz oluyorlar ve tanı atlama oranları çok daha yüksek.

    abd’de erkek jüri üyelerine obez olan ve olmayan potansiyel suçlu fotoğrafları gösterildiğinde, obez kadınları suçlu seçmeye eğilimli oldukları tespit edildi. bu da aynı jürinin aynı suç için yargılanan biri zayıf, biri obez iki kadından obez olanı daha büyük ihtimalle suçlu seçeceği anlamına geliyor.
    http://bndl.tw/125wqxro
  • obezite'nin hastalık olması, kilo ile çok yeme arasındaki ilişkiyi göz ardı etmeyi mümkün kılmaz. obez insanlar obez olmayanlara göre ve günlük hayatlarındaki enerji ihtiyaçlarına göre daha çok yemek yedikleri için kilo almaktadırlar. ancak fazla yemek yemeleri hormonal bozukluk vs. gibi tonla farklı sebeple (hastalık kısmı burası) doyma hissinin olması gereken noktada oluşmaması gibi nihai sebeplere bağlıdır. bu nedenle, gıdaya erişimin kıt olduğu (çok fakir bir ülke) veya miktarın kontrollü olduğu (aşırı disipilinli bir hapishane) ortamlarda aynı hormonal/genetik sorunlara sahip kişi obez olmayacaktır.

    obezite bir hastalıktır ve çaresi bu kişilerin kendilerine, en temel beslenme dürtülerine karşı kesintisiz bir irade savaşı vermelerini gerektirmektedir. bunun da kaybedilmeye mahkum bir savaş olması obez insanların suçu değildir. o yüzden bu sorunu yaşamadan ahkam kesmemeye dikkat etmek lazım. sürekli kaşınan, kaşıdıkça tahriş olup kaşıntısı artan bir yeri kaşımamak gibi bir sorunu tüm hayat boyu ve üstelik daha ciddi sonuçlarla yaşamak gibi bir durum.
  • obez arkadaslara yardım calısmaları:

    1)once aynada kendinizi izleyin. sonra ben bunu kendime neden yapıyorum, bu vucuda bir omur ihtiyacım olacak diye dusunun.
    2) annanem hep elinde olan seyden korkma, elinde olmayandan kork der. kilo vermek kisinin elinde bir eylemdir.
    3) dietisyen, fitness gibi yontemler oneriyorlar. bence en etkili yontem kisinin olayı kafasında bitirmesidir.
    4) yemek ocu degil. sadece az ye. porsiyonlarını kucult.
    5) bu kadın cok biliyor da mı konusuyor? evet, cok biliyor da konusuyor. iki senede 20 kilo verdi.

    kafana takma. rahat ol. ve az ye. gizli formulu yok bu isin. az ye. az ye.
    hem saglıklı hem estetik bir goruntuye kavusmak istemez misin?
    yapma bunu kendine. vucuduna yazık. hayatta konu giyim olunca bu kadar zorlanmana yazık. aynada kendini begenmeyisine ve bunun yuksek ihtimalle ozguven sorunu yasatıslarına yazık.
    fransa dan ilk geldigimde kuaforum fr da insanlar nasıldır diye sordu.
    ben de muhabbetinin kalitesi en onemlisidir dedim.
    o da bizim turkiyemizde dıs gorunus en onemlisidir, hele ki kadınlarda dedi.
    boyleyken boyle.
    hadi yarın hemen basla. daha fazla vakit bilem kaybetme.
  • kendini ifade biçimi olarak yemeyi benimsediklerini düşünüyorum. çünkü rahatlatıyor ve rahatlık en boktan uyuşturucu.