şükela:  tümü | bugün soru sor
  • acıdır tüm kaybetmeler gibi.
    fotoğraflarına baktıkça gözleriniz buğulanmaya başla; dolar, dolar da akar göz yaşı bulduğu yol boyunca.
    sanırım çok şey paylaşmak, öğrenciye yakın olmak daha fazla üzülmenize neden oluyor kaybetmenin ardından.

    yürek buruk, dudaklar kızgınlık cümleleri döker. -hafifletmek midir bu çaba?-

    üzdün, üzüldük.
    acı da olsa, tatlı da olsa bir tat bıraktın seni tanıyanlara çocuğum.
  • üzülmekten farklı bir duygu yaşatıyor insana. tüm hocalar birbirine bakıyor önce mal gibi, akıllar başa geldikten sonra herkes konuşmak istiyor ama kimse birşey diyemiyor. aralarından bir tanesi "bu yaşta ölünür mü be" diyor. 16 yaşında ölünür mü... hem de iki gün önce dersanenin kantininde lafladıktan sonra...
  • dün pek çok sınavın arasında bir telefon geldi. bir öğrenci hıçkırarak ağlıyor, "ömür'ü kaybettik" dedi. ömür bizim öğrenci... çok sinirlendim, niye sinirleniyorsam bilmiyorum. "nasıl kaybettiniz ömür'ü, nerede kaybettiniz" gibi saçma sapan bağırmaya başladım. sonra, öğle arasında sınav maratonuna ara verildiğinde cenazesine gittim, ne hissediyorum bilmiyorum. aklımdan geçen, vizelere giremez ki, nasıl girsin, yerine başka biri de giremez gibi gerizekâlıca şeylerdi; hani sanki bu durum vizelere girmesine engel olmuş da ben çözüm yolu arıyormuşum gibi, o çözümü bulup hocaları da ikna etmem lazımmış gibi. cenazeden döndüğümde herkes sınavdaydı, aralarından, aramızdan bir kişi gitmemiş gibi, o hiç olmamış gibi. şimdi kim okuyacak birkaç gün önce girdiği vizelerin kağıtlarını? ne hissedecek okuyunca? dünyayı terk etmiş bir öğrencinin sınav evrakı, hiçbir şeye yaramayan kâğıt parçaları artık.
  • ailemden ve akrabalarımdan kaybettiklerim gibi, öğrencilerimden de 3 tanesinin vefat etmesi insanı "ben hala utanmadan yaşıyorum" noktasına getirebiliyor...şu yastık yokmu..başımı her koyduğumda vefat edenlerin yaşını hesaplatıyor bana..saim bu yıl asker olacaktı..eray liseye gececekti..coşkun askerden dönmüş olacaktı...ne vardı şimdi burda olsanız da sizi öpüp koklasaydım aslanlarım....
  • evladını kaybetmekten farksız acıdır. daha dün öğretmenim beni derse al diyen çocuğun bugün nefes alamadığını öğrenmektir. nefes alamamaya ve hissettiğin acıyı anlatamamaya sebeptir. anlatamadım gerçekten şuan ne hissediyorum ne diyemiyorum resmen. kusura bakmayın.
  • mesleğimin 5 senesinde özel eğitimde hafif/orta/yüksek seviyede zihinsel ve bedensel engeli olan ve otizm tanılı çocuklarla çalıştım. bu süre içerisinde yaklaşık 600-650 çocuğum oldu eğitim verdiğim. öğrenciden öteydi çocuklarım benim için. bana anne diyenler de oldu aralarında. üstüme kusanlar da, kolumu ısıranlar da, duvara dayayıp dövenler de oldu. özel eğitimin içinde olağandır bunlar. sesimi bile çıkarmam. etkisi bile kalmadı bende.

    bu süre içerisinde 4 tane de çocuğumu, başlığa uygun olsun hadi, öğrencimi de toprağa verdim. bir tanesinin öleceğini biliyordum. ailesi de biliyordu, kendisi de biliyordu. yine de canla başla, elleri kolları titreye titreye okuma yazmayı öğrenmeye çalışırdı. yanlış yapınca kızamazdım, o bana kızardı, "ben ölücem o yüzden mi bana kızmıyorsun loveflycığım?" derdi bana. "hadi len!" derdim ona.

    diğer 3ünün bilmiyordum öleceğini. gece gelen telefonlarla aldım hep haberlerini. hiçbirinin cenazesine katılmadım. toprağa veremezdim onları. vermedim de. çocuklarım hep benimle birlikteler şimdi.

    bu yüzden gece çalan telefonları hiç sevmem.
  • her ölüm gibi acı, her ölüm gibi sindirmesi zor olay. ilk mezun ettiğim öğrencilerimden birinin kendini tüfekle vurduğunu öğrendim geçen günlerde. taş gibi oturdu içime. böyle bir üzüntüyü ilk kez yaşıyorum. zormuş, gerçekten zormuş.
  • 16 yaşında kendisini asan haamed için, öğretmeni ferzad kemanger şöyle demıştir:

    ''tek istediğim, kalbimin yatağa aç giden çocuklar üzerine sabrını kaybeden birinin göğsünde; "bu yaşamda en küçük arzum bile gerçekleşmeyecek" diye yazan ve kendisini asan haamed'in –benim on altı yaşındaki öğrencim- hatırasını kalbimde canlı tutacak birisinde atmaya devam edebilmesidir.''
  • geçen hafta öğrencilerimden birinin motosikletle kaza yaptığını öğrendim. hala komada kendisi. geçen hafta dersimde ne güzel eğlenmiştik oysa. inşallah toparlanırsın aslanım.