şükela:  tümü | bugün
  • schopenhauer'in bir metaforu. soğuk havada ısınmak için birbirine yanaşan ama iğneleri birbirine battığı için uzaklaşmak zorunda kalan ve bunu sürekli tekrarlayan kirpilerden bahseder, uzun süre yalnız kalan insanları anlatmak için.
  • sözlükte şu başlıklar altında da incelenmiş terim:
    (bkz: the porcupine illusion)
    (bkz: hedgehog's dilemma)
    (bkz: kirpi ikilemi)
    (bkz: #59721087)

    "the porcupine dilemma" da denir:
    https://en.wikipedia.org/wiki/hedgehog's_dilemma
  • “soğuk bir kış sabahı çok sayıda oklu kirpi, donmamak için birbirine bir hayli yaklaştı. az sonra, oklarının farkına vardılar ve ayrıldılar. üşüyünce, birbirlerine tekrar yaklaştılar. oklar rahatsız edince yine uzaklaştılar. soğuktan donmakla, batan okların acısı arasında gidip gelerek yaşadıkları ikilemi, aralarındaki uzaklık, her iki acıya da tahammül edebilecekleri bir noktaya ulaşıncaya kadar sürdü. insanları biraraya getiren, iç dünyalarının boşluk ve tekdüzeliğidir. ters gelen özellikler ve tahammül edemedikleri hatalar onları birbirinden uzaklaştırır. sonunda, birarada varolabilecekleri, nezaket ve görgünün belirlediği ortak noktada buluşurlar. bu uzaklıkta duramayanlara, ingiltere’de ‘keep your distance!/mesafeni koru!’ denir. bu noktada, çevrenin sıcaklığını hissetme arzusu kısmen karşılanır ama, buna karşılık okların acısı hissedilmez. kendi iç sıcaklığı çok yüksek olanlar ise, ne sıkıntı vermek, ne de sıkıntı çekmek için, topluluklardan uzak durmayı tercih ederler"
    arthur schopenhauer