şükela:  tümü | bugün
  • bence yapılmaması gereken eylem.
    ınsan sevdiği birinin soğuk bedenine son kez baksa etkisinden kurtulamaz diye düşünüyorum. sevdiklerimizi hep gülen hatıralarla hatırlasak keşke hep. neden onu o şekilde görüp evlere sığamaz hale gelelim ki. en sevdiğim kişi de olsa görmek istemezdim.
  • çok zor bir ikilemdir. bir yandan onu ya unutursam korkusu bir yandan hep bu şekilde soğuk ve soluk hatırlar mıyım git geli. gerçekten çok zor bir süreçtir. şu an soğuk kanlı olarak fikirler sunabilmek kolay ama ölümün acısı sıcak ve tazeyken bu son vedayı yorumlayabilmek çok zor. ben ne olursa olsun o son anda hatırlamak istemezdim sevdiğimi. allah kimseyi böylesi bir anla sınamak zorunda bırakmaz inşallah.
  • ölen insanın ardında kalanlarda tanık olduğum ikilem. birçok insanın bakmak istemediğine şahit oldum.

    ben baktım, hem de hiç düşünmeden. çünkü son kez görmenin ne olduğunu son kez yüz kıvrımlarından kollarındaki benlere kadar zihinde o resmi çekme ihtiyacını bildim. ayrıca, ölmüş bir insan bedeni neden soğutsun ki beni kaybımdan. neden “kötü” hatırlamama sebep olsun. bıraktığı her ne varsa bu dünyada ya da toprağın altında, her şeyiyle kabulümdür.
  • "ölümü kabullenmek" açısından yapılması elzemdir.

    sevdiğimiz birinin öldüğünü, ölüsünü gördüğümüzde ölümün "gerçekten" nasıl bir şey olduğunu az çok anlıyoruz bana kalırsa.

    ölüsünü görmediğimiz biri, bizim için tam ölmüş oluyor mu ki?
    uzaklara gitmiş birinden ne farkı var.

    ben baktım, hiç de öyle son, ölü haliyle falan hatırlamadım söyleyeyim.
    nasıl hatırlamak isterseniz öyle hatırlarsınız.

    ölümü daha kolay sindirebilmek için son bir bakış, bu yalan dünyadan çekip giden kişiye, size iyi gelebilir.
  • bir akrabam vahsice kendini öldürdü 70 kusur yaslarindaydi. cocuklari,kardeşi gasilhanede teker teker bayginlik gecirdiler. kizi babami keske boyle hatirlamasaydim keske kendine bunu yapabilecek kadar aci çektiğini bilseydim der her zaman. o yuzden bazen bazi durumlarda son kez bakmak iyi degildir.
  • aklınızda çoğu zaman o görüntüyle yer edeceği için pek tavsiye etmediğim eylem.
  • ölen sevdiğiniz ve sevildiğiniz kişiyse asla o cansız bedenden korkmuyorsunuz. anneannemi son görüşümün o an olduğunu bilerek acıyla ve onu daha da çok severek yanaklarından öpmüştüm. iyi ki de ona son kez baktım,dokundum çünkü ne bir daha sesini duyuyorsun ne bir daha sıcaklığını ve varlığının verdiği huzuru hissedebiliyorsun.
  • bakmayı geçtim; yüzünü, saçlarını okşar, son bir öpücük dahi kondururum.

    bundan bir kaç ay evvel teyzem vefat etti. hastaneye varmam 15 dakikamı almıştı ama çoktan morga indirmişlerdi. görevliden rica ettim, çıkardı. saçlarını, yüzünü okşadım, sevdim. alnına ve yanağına birer buse kondurup, yüzünü kapattım.

    hiç de o şekilde, soğuk haliyle hatırlamıyor, karşımda kanlı, canlı durduğu, güldüğü, beyazladığı için sürekli boyattığı siyah saçlarıyla hatırlıyorum.

    canım benim. ömrü kas erimesi sebebiyle çok zor geçti. inşallah burada çektiklerin, öte tarafta kefaretin olur.

    öksüz teyzem, yetim teyzem.
  • 94 yaşındaki anneannemin annesi yakın zamanda vefat etti ve son saatlerinde yanındayım. herkesin izlemesi gereken bir deneyim aslında. doğum kadar doğal. tabi bunu 94 yaşında hayatı dolu dolu yaşamış birini kaybederken izlerken kabul etmek çok daha kolay. ama genç yaşta hastalık veya başka bir sebepten hayatını kaybeden birini izlemek gerçekten travmatik olsa gerek.

    son gününe kadar zehir gibiydi aklı, konuşur espri yapardı. ama artık son zamanlarda nefes alırken zorlanıyordu... ölümden birkaç saat önce ise bilinç gitti, konuşma yetisi gitti, gözler açık olmasına rağmen herhangi bir tepki yoktu ve boş bir şekilde karşıya bakıyordu, sonra zamanla nefes alış veriş frekansı git gide azaldı. tüm bunlar olurken yatağının yanında yerde oturdum ve elini tutup izledim.

    inanılmaz bir deneyim. nefes sıklığı git gide azaldı ve bir noktadan sonra birkaç dakika boyunca hiç nefes alış veriş olmadı. işte o an anladım. hayattan ölüme anlık ve keskin bir geçiş değil de yumuşak bir geçiş gibi oldu. çok acayip bir deneyimdi.
  • daha 9 bile degildim ilk kez babami gormustum „cocuklar son kez babalarini gorsunler“ minvalinde bir seyler soyluyorlardi. babam cok yakisikli adamdi, olulerin de yakisikli olabilecegini gordu bu gozler.
    tabutun icindeydi son kez baktim, zaten anilarim hep puslu, hep silik, hep yarim... iyi ki son kez gordum

    sonrasinda yengemin gasilhanede yikanirken yanindaydim 14lerimde olabilirim. kan cekilmis vucuttan, hastane emareleri doluydu vucudunda, damar bulmaya calistikca eziyet gormus bedeni ve dehsetli gelmisti onun cenazesi bana.

    en son da ananemi gordum 29umda, yine gasilhanede pek sevismezdik ama cok uzulmustum haline, ona mi uzuldum yoksa annemin acisina mi uzuldum bilmiyorum. o kucucuk kadin dev gibi gelmisti.

    tum bunlari gordukten sonra artik olum acitmiyor. olulerden ve olumden korkmuyorum, dirilerin yaptigini hangi olu yapabilir ki?