şükela:  tümü | bugün
  • korkuların babasıdır. korkuyorum hem de çok. bazen ölmüş birini duyunca oh be sırasını savdı kurtuldu diyorum içimden. o acı anla yüzleşti, toprağın altında olmaya alıştı gibi şeyler geçiyor aklımdan..
    ölmek zaten kabul edilmesi en zor olan, bir nevi kıyamet. gömülmek, yerin altında kalmak ise kapalı alan fobisi olan biri için felaket.
    bunları düşününce dünyaya geldiğim için üzülüyorum.
  • sürekli devam eden bişeyse klostrofobi belirtisidir.
  • süper olay.

    bak ölünce bilinç boku yediği için onları yaşamıyon. etimi böcükler yicek gözlerimde solucanlar gezincek falan. lan ölmüşün ölmüş. istersen kıçına kırkayak girsin öldün sen %99 ihtimal bilmiceksin artık bu dünyada ne oluyo ne bitiyo.

    ölürken acı çekmek tek korkum onun dışında sıkıntım yok allah esirgeye.

    edit: nerden biliyon öldün mü diye mesaj geldi. öldüm kardeş yeni reenkarne oldum.
  • ama elbet birgün öleceğiz işte kaçış yok dediğim hede.

    özetle; parası olan pazardan, imanı olan mezardan korkmaz.
  • hadi ölmeyi anladım da gömülmekten niye korkuyorsunuz? firavun musunuz olum siz?
  • nedenini artık açıklamak istemediğim bir şekilde ölmekten değil de gömülmekten korkuyorum. belirli zamanlarda aileye yakılmak istediğimi söylüyorum ama umursamıyolar pamuğu tıkacaklar sanırım. ki hatta vasiyet seysi hazırlamayı bile düşündüm bunun için öyle bi korku.
  • toprağın altında olmak, her gün çevreye baktığın gözlerinde, özenerek fırçaladığın dişlerinde kurtların dolaşması, yiyip bitirmeleri..
    günden güne korkunç bir hale gelmek..
    biz bu dünyaya eziyet çekmeye mi geldik?
  • ölünce geçen hissiyat.
  • "suçlular mahkemeye çıkmaktan korkarlar"

    anywhere - anytime
  • (bkz: gerzek olmak)
    bütün dinler bu korkunu yenesin diye var. onlar sizi çok güzel kandırıp avutuyor. bi incele derim.
    bi de tabi bilim var. ama o seni aşar gibi geliyor.