şükela:  tümü | bugün soru sor
  • benim için vodafone parktaki patlama anıydı. bir kaç dakikayla kurtardık. telefonum susmadı, maçta olduğumu bilen duyan herkes aradı. tuhaf bir histi.
  • 2010 yılında yaptığım kaza sayesinde o korkuya da vakıf oldum
    edit: imla
  • belki de çoğu zaman yaklaşmışızdır fakat bunu fark etmiyoruzdur bile. mesela karşıdan karşıya geçerken.
  • araba çarptığı an,

    kene ısırdığı an,

    popomdaki apseyi, orospu çocuğu doktorun anestezi uygulamadan neşterle beni diri diri kestiği an.
  • bölüm hocalarımın arayıp arayıp naptın, nasıl gidiyor, çalışabildin mi diye darlamaları. bastılar, şiştim. bence yarına çıkamam.
  • 23 yaşındaydım. caddenin karşısına doğru bisiklet sürerken karşıdan son sürat gelen motorsikleti görmemiştim. motorsiklet öyle kritik bir noktaya bindirmişti ki, bisiklet altımdan uçup gitmişti. havada kalan gövdem yerde 3 takla atarak kaldırıma çıkmıştım. bereket burnum bile kanamadan sadece şoka girerek kazayı atlatmıştım. eğer motorsiklet, bisikletin arka tekeri yerine ortasına vurmuş olsaydı muhtemelen onbeş metre arkaya fırlamış olacaktım, neremin nasıl kırılacağını da kestiremiyorum bile.
  • 6 gün önce evde şeker yerken şekerin boğazıma kaçması. eşim memlekete gitti evde yalnızım işten gelince de kapıyı arkadan kilitlerim ki tuzaklı kilit olduğu için açmaları en az 1 saat sürer.

    şeker boğazıma yapıştı nefes alamıyorum öksüremiyorum halının üzerine düştüm telefonu bulamıyorum 112’yi arayacağım bulsam. 10-15 saniye kadar nefes alamadım sonra halıda çırpınmalar felan derken paat diye şeker çıktı boğazımdan. şu an hala öksürdükçe şeker tadı geliyor.

    kalbim hızla atmaya başladı o an. başım döndü. öldüm dedim ya tamam öldüm. ölümü de ancak günler sonra bulurlardı heralde diye düşündüm.

    arkadaşlar ölüm dediğin 2 saniyede başına gelen şey. o yüzden kalp kırmaya iftira atmaya insanları karalamaya yalan söylemeye çatışmaya gerek var mı? ne acayip bir canlıyız?!
  • içinde bulunduğum arabanın 4 takla attığı andı
  • gecen hafta, artik su arabayi kullanayim diyerek yola cikip sehirlerarasi yolda tirin altinda kalmaktan serinkanlilikla kurtuldum... ailem de yanimdaydi, onlar da o an sokla ses cikaramadilar, belki ani bir tepki verseydiler veya ben serinkanli olmasaydim su an bunlari yazmiyor olacaktim. cok korkunc.
  • kamu spotu tadında olaylar zinciridir. hekim hatası sonucu penisilin zehirlenmesini ilk sıraya koyabilirim. daha sonra arkadaş kurbanı sayılabilecek esasında asıl suçlunun kendim olduğu uyuşturucu zehirlenmesi veya silahla üzerimize ateş açılması olabilir. kendi hıyarlığım sonucu tavuktan zehirlenmem. ev arkadaşlarımın yağlı tavayı unutması ve evde silent hill'e uyanmam, boğulmak üzereyken kurtulmam, mutfağın yanması. sonra kendi hatamdan alkol komasına girmem. kardeşimin doğalgazı sonuna kadar açık unutması ve paranoyaklığım sayesinde kurtulmam. muhtelif trafik kazaları, bana bir şey olmadı... depremde izmit'teydim ancak bizim binada problem olmadı. teknik olarak hangisinin en yakın olduğunu ölçme şansımız yok esasında. yalnız his olarak penisilin olayı ve hard-drug aklımı aldı diyebilirim. insanın kendi hikayesinin bitişini hissetmesi tabiatla ve gerçeklikle kurduğu bağı güçlendiriyor. bunun çok da olumlu bir duygu olduğunu düşünmüyorum.