şükela:  tümü | bugün
  • eğer hayatım bir film olsa, end credits sırasında çalmasını isteyeceğim tek şarkı...
  • eger "arsonist'in hayati'nin end credits'inde calan sarki kimin ya?" diye sorulursa cevap da max richter'dir. gayet yalin bir orkestral duzenlemedir bu sarki, inisli cikisli bir yuzeye daha da yuksekten bakip puruzsuz gorme hissini verir..
  • günışığının notalara dökülebilmiş saf halidir. brancusi'nin bird in space'i neyse, richter'in on the nature of daylight'ı da "o"dur.
  • bir sure sonra kemanin yayı kalbinizi şeyediyor..evet şeyediyor..bulamadim ne ettiğini..

    hani keman oluyorsun gibi...oyle bisi iste..şeyediyor ya...

    tarifsiz kederler icindeyim be sozluk
  • max richterin dinledikçe insanın "ahanda sana geliyorum yarebbelalemiin" dedirten huzur şarkısı. en yavşakça ifadesiyle "keman ağlıyor kankaaa" olarak resmedilebilinir. sonra bunu söyleyeni bir temiz döver daha da rahatlarsınız. ohh huzur izlanda..
  • dinleyen insana o an en ihtiyac duydugu duyguyu yansitan bir parcadir bu; kontrast yaratir.
    kah bembeyaz karlarin ustune sacilan birkac damla kandir, kah mahzenin dibindeki delikten kafanizi kaldirip baktiginiz masmavi gok.
    durumunuzu acikca ortaya koyar; bahaneye, maskeye izin vermez. bu yuzden bu kadar seviyorum sanirim.

    unutmadan,
    (bkz: max richter)
    (bkz: the blue notebooks)
  • bu şarkı bilinçsiz bir şekilde pachelbel re majör kanon çağrışımı yapıyor bende. hem de her seferinde. playlistimde ikisini arka arkaya koymak gibi bir huy hasıl oldu bu yüzden. belki max richter de sıkı bir pachelbel hayranıdır, kim bilir.
  • dinledikçe içinizde kendine yer açan şarkı. gittikçe daha geniş, daha sivri, daha yoğun, daha çok, daha daha çok hale gelen max richter şaheseseri.
  • shutter island filminin soundtrackidir ayrıca.
  • adının aksine insanı karanlıklara sürükleyen parçadır. max richter kalkıp içinde "nightfall" geçen bir parça yapsa hâlimiz nice olurdu acaba diye düşündürtür. soyadı richter olan adamdan korkacaksın zaten.