şükela:  tümü | bugün
  • bir insanın bir insanı sevmesi hakkında yapabileceği anca güzelleme.

    en yalnız, en çaresiz anlarımda sevmiyorum seni.
    en bana düştüğün anlar, zerre alakam yok.
    seni sevdiğim her an bana mücadele, seni sevmemin ederi yok, dururu yok, zamanı yok.

    sen anlamadan, dinlemeden, son sözü söyleyemediğin anlarda
    ne bileyim uyuklarken pazar sabahında
    yahut başında dizinin
    inadın elbet yerli yerinde
    yersiz seviyorum seni
    saatleri say, dakikaları koy, günlere göm de geçsin
    zamansız seviyorum seni
    yalnız seviyorum hissetme diye
    ama seviyorum işte yalnız kalma diye
    anlamsız seviyorum seni anlama öküz
    bir başıma dip veya köşede
    umutsuz seviyorum seni
    ben bu şarkıyı bilirim yapma
    yalansız seviyorum seni
    saymadan, anlamadan, yıkılmadan seviyorum
    dokunmaya korkarak uzaktan seviyorum
    varsa bir şeklim şemalim dağılırken seviyorum
    başka türlü aşk bilmem ben anlamsızca seviyorum

    sensiz bütün duvarlar üstüme
    yapma şimdi hainlik
    tanımsız seviyorum seni
  • bazen onu değil onun hayalini nasıl sevdiğin hakkında düşünmektir aslında. onun en deli dolu hallerini, atar ve giderlerini, deliliğini, sabah neşesini, bazen hüznünü, çoğu zaman iyimserliğini, doğayla her kucaklaştığında çocukca o en saf mutluluğunu, araba sürerken artistliğini, karşılıklı kahve icmeyi, içtiği zaman kederlenmesini, ve herşeyden önemlisi hayatin her anini bir sekilde seninle paylasmasini ne kadar çok sevdiğini düşünmektir, zaman zaman.