şükela:  tümü | bugün
  • bazen yalnızlığı gidermek için çok önemli bir ilaçtır otobüse binmek, insanları gözlemlemek.
  • bugün otobüse bindim.
    kırklı yaşlarda bir hanımefendi tutunduğum yerden elimi avuçlarının içine alarak ayırdıktan sonra kendisi tutundu! aynısının onda birini yapsam tacizci der linç ettirirdi beni.
    şaşkınlıktan tepki veremedim. öfkeden deliye döndüm. tutunacak yer yoktu. orta kapıdan bebekli bir çift bindi. erkek kırkbeş yaşında vardı. "orta boş" dedi ve bebek arabasını üzerime sürdü. kenara çekildim. orta boş falan değildi. dayanamadım. düğmeye basar mısınız diye rica ettim önümdekinden. kalabalıktı, göremiyordum. tepki gelmeyince tekrar rica ettim. önümdeki kadın arkasını dönüp "bastıeem!" diye çemkirdi. otobüs bir sonraki durakta durunca kapı açıldı. inmek için izin istedim ama önümdeki adam milim kıpırdamadı. kapı yeniden kapanıyordu ve henüz inmedim diye bağırmam gerekti. arkamda duran polis memuru "adama duracak yer bile bırakmadınız" dedi.
    indim.

    suratımı düşündüm. herhalde fazlaca naif görünüyorum dedim.
    o kadar kaba olunabilir mi? bu insanlar nasıl bir aile terbiyesinden geçiyor. "herkesten önemliyim" düşüncesinin bir ürünü bu davranışlar.

    bunu anlattığım için bana hayat dersi verecek insanlar var. kuyrukta beklemeyi beceremeyen insanlar orada kurnazlık etmeyi zekanın bir belirtisi olarak görüyor. "işini yürüt ötesini düşünme" diye bakıyor. sonra bu insanlar hayatın her alanında sizinle sidik yarıştırıyor.

    sanki cern'deki parçacık hızlandırıcısını kontrol ediyorlarmış ve onlar yetişmezse şehir havaya uçacakmış gibi önlerindeki insanı itip kakarak otobüslerden, metrolardan iniyorlar. çöpçatan programı izlemiyormuş da aort diseksiyonu yahut miyokard enfarktüsü hakkında ders vermeye gidiyorlarmış gibi hışımla koşturuyorlar.
    hem değer üretmeyip hem de önemli olduklarını gözümüze sokuyorlar.

    sonra yalnızca üniversite diplomasına sahip olduğu için dünyaların ona tapınması gerektiğine inanan andavallar çıkıyor.
    al birini vur ötekine.

    bugün o otobüste olan kişilerin büyük bir bölümü insan sıfatını hak etmiyor.
    otobüse binmek, insanlarla yapılmadığında üzücüdür.