şükela:  tümü | bugün
  • 1952 yılında istanbul'da doğdu. ilk şiiri 1968 yılında yayınlandı. yazko edebiyat, varlık, yaşam için şiir, adam sanat, milliyet sanat, gösteri, düşler, yeni biçem, yaşasın edebiyat dergilerinde şiirleri yayınlandı. 1972-1976 yılları arasında ikili düşünceler, büyük düşlerin türküsü, savaş çocukları adlı şiir kitapları okurla buluştu. 1980'li yılların ikinci yarısında şiire ara veren şair, 1994'te elim sende ayışığı adlı kitabıyla yeniden sesini duyurdu. aynı yıl yıldız kokuyordu gökyüzü adlı kitabı çıktı. uçuruma düşen nehir adlı kitabı 1997'de ceyhun atuf kansu şiir ödülü'nü aldı. mevsimini kaybetmiş rüzgâr ise 1999 yılında cemal süreya şiir ödülü'ne değer bulundu.
  • 2003, can yayınlarından çıkan diğer bir şiir kitabı: günaydın sevgili gece.
  • gece ve anne

    anlamını bulmaktan korkup hayra zorlarken rüyayı
    içini çekip sokuldu yine geceye içimdeki çocuk…

    çıkıp yürüsem şimdi elinden kurtulup gecenin
    bitecek sanki yeryüzü,
    ansızın uçurum.

    ey! durgun saçları karıştıran hayal.
    affetmeye yatkın ruhumun bağışlamadığı gölge,
    terket beni, beni terket ve karış geçmişe.

    ve artık istemem saçlarımda gezinse de ellerin
    soruları karışmış kanatlar gibiyiz, yanlış,
    geceden doğmalıydım ben, geceden,
    kendime anne olmuşum meğer
    sokakları kovalarken çocuklar.

    durup düşündüm de bende gülümseyen bir resmi yok
    içini çekip sokuldu yine geceye içimdeki çocuk…

    oya uysal
  • sevdan yastığımın altında

    şimdilik buralarda sesini biriktiriyorum
    anılarımızdan kolaj yapıyorum, gözyaşı hokkamı
    dolduruyorum
    yaşanacak günleri ipe diziyorum – saklıyorum
    geçmiş zaman grilerim ayaklanıyor, gelgitim sıklaşıyor
    paranoyama bir çizgi çekiyorum… çekip gidiyorum
    gece mi?…
    “var git işine”… gitmiyor
    kapıyı tıklatana “kim o” diyorum, seni sordular mı
    “şuramda”
    hüznün kozası çatlıyor,
    ay ışığını yatıya çağırıyorum, kirpiklerim birbirine küs
    çalar saatimi ” seni seviyorum’a kuruyorum.
    kâbuslarımı, öfkemi, migrenimi çekmeceye tıkıyorum,
    kilitliyorum
    sıra dışı mutlarımı çerçeveletiyorum
    tanımadığım yüzlere yüz vermiyorum… tanıdığım yüzlere bir gülücük yüzde elli
    acımı elletmiyorum acır diye elleri.
    bazı bazı bir sırça kavanoza kapanıyorum – tozlu
    gemiler geçiyor… kuşlar göçüyor… o gavur ölüsü bina öyle durup bana bakıyor
    bir bulut hüngü hüngür ağlıyor… ansızın gülüyor sonra
    gökkuşağı saçlarımda kurdele.
    dahası mı,
    düşlerimi sıcak tutuyorum, yüreğime tutunuyorum
    kirli beyaz günleri ilaca batırıyorum.
    tanımadığın dişilerden şeker alma
    sevdan yastığımın altında.
  • 2013'te necatigil şiir ödülü'nü uzak olan sendin isimli şiir kitabıyla alan şair.
  • "iç çeken bir rüyanın sesine uyandı, incecik sesine,
    omzumda uyuyakalan gece.
    ...
    ...
    ..."

    (bkz: perdeleri çekili oda)
  • yazdım yeryüzünün kalbine

    gece sessiz. sızıyor balkondan odaya usul kalp atışları şehrin
    unutulup gidecek yaşanan bu an´da zamanın bulanık sularında.

    ey! dünden bugüne taşınmış
    eşsiz kederiyle kabul gören geçmiş.
    yazdım, harf harf yazdım yeryüzünün kalbine,
    acıdı kalbim.

    her veda kaybedilmiş bir topraktı bedenimden ve aşk
    titreyen kandilleriyle sonsuz gökyüzü.

    kapısı sert çekilmiş odalarda
    kendine terk edilen aşklardan döndüm,
    sonu aşka varmayan yollardan

    tekrar tekrar kendimden döndüm, ardımda yüzleri silik,
    soluk kalabalık… sevdiler beni, sevdiklerim oldu,
    bir yerlerde çarpan bir pencere, dağılan kalabalık.

    gece sessiz. sızıyor balkondan odaya usul kalp atışları şehrin
    unutulup gidecek yaşanan bu an´da zamanın bulanık sularında.